feature, επιστήμη

16χρονος ανακάλυψε τεστ για έγκαιρη διάγνωση καρκίνου παγκρέατος

Ο έφηβος Τζακ Αντράκα δεν είναι σίγουρα μια ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου, καθώς ήδη στα 15 του χρόνια θεωρείται ένα από τα πιο λαμπρά επιστημονικά μυαλά, καθώς βρήκε μια λύση στο πρόβλημα της έγκαιρης διάγνωσης καρκίνου στο… πάγκρεας, αποδεικνύοντας ότι ήταν τόσα χρόνια «κάτω από τη μύτη μας».



Αρχισε να ενδιαφέρεται για την συγκεκριμένη ασθένεια εξαιτίας του θανάτου συγγενικού του προσώπου και στράφηκε στην κύρια πηγή πληροφοριών κάθε σύγχρονου έφηβου, το Διαδίκτυο, το Google και τη Wikipedia ώστε να συγκεντρώσει όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσε.
Διαβάζοντας άρθρα έμαθε ότι στο αίμα
ενός ανθρώπου που πάσχει από καρκίνο του παγκρέατος μπορούν να εντοπιστούν χιλιάδες πρωτεΐνες. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μία από αυτές, η μεσοθηλίνη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την έγκαιρη διάγνωση και έφτιαξε ένα απλό τεστ αίματος, παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιούν οι διαβητικοί, για τον εντοπισμό της.


Όπως είπε ο ίδιος, το τεστ του είναι «τόσο απλό όσο η συνταγή για να φτιάξεις μπισκότα» και κυρίως πάρα πολύ φθηνό, καθώς στοιχίζει μόλις τρία σέντς.
Μάλιστα επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι το τεστ του είναι ακριβές σε ποσοστό 90%
Ο Τζακ Αντράκα βραβεύτηκε για την ανακάλυψή του με το Μεγάλο Βραβείο 2012 της Διεθνούς Έκθεσης Επιστήμης και Μηχανικής. Σήμερα συνεχίζει τις έρευνές του στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς του Μέριλαντ και ελπίζει ότι θα μπορέσει να εφαρμόσει το τεστ του για την έγκαιρη διάγνωση και άλλων μορφών καρκίνου ή σοβαρών ασθενειών.
«Χάρη στο διαδίκτυο, όλα είναι δυνατά» λέει ο Τζακ που πριν από ένα μήνα έγινε 16 ετών και πρόσθεσε «Μπορούμε να κάνουμε μ’ αυτό πολύ περισσότερα πράγματα από το να ανεβάζουμε αστείες φωτογραφίες μας. Αν ένας 15χρονος έφηβος που δεν ξέρει καν τι είναι το πάγκρεας κατάφερε να βρει έναν τρόπο για να εντοπίζει τον καρκίνο αυτού του οργάνου, φανταστείτε τι θα μπορούσατε να κάνετε εσείς», πρόσθεσε μιλώντας στο συνέδριο TED του Λονγκ Μπιτς.

πηγή

via

feature, επιστήμη

«Όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας»

Πριν λίγες μέρες μια είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, κάνοντας λόγο για τη μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη των τελευταίων ετών: οι ερευνητές στο Cern εντόπισαν επιτέλους το πολυδιαφημιζόμενο Σωματίδιο του Θεού ή Μποζόνιο του Χιγκς, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για το πρωταρχικό στοιχείο ύλης  που θα μας αποκαλύψει  ό,τι δεν  γνωρίζουμε για τη φύση της πραγματικότητας και το σύμπαν, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του εως τώρα. Μια ανακάλυψη που αναμένεται  να φέρει τα πάνω- κάτω στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο…
Καθώς λοιπόν τα διθυραμβικά σχόλια για τη σπουδαία αυτή ανακάλυψη έδιναν και έπαιρναν, αποφασίσαμε να ζητήσουμε την άποψη ενός ειδικού, παλιού γνώριμου του ΑΒΑΤΟΝ, του επίκουρου καθηγητή αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνου Δανέζη.
Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δρ. Δανέζης μας λέει ότι το μοντέλο της ύλης που ξέραμε έχει πλέον ριζικά αλλάξει και μας αποκαλύπτει τι στην πραγματικότητα είναι η υλική υπόσταση του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτής της  «νέας πραγματικότητας» ακόμα και ο θάνατος θα μπορούσε να ξεπεραστεί!
Χρήστος Ελμάζης
Καθηγητά Δανέζη ξέρω ότι παρακολουθείτε με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο CERN. Πως σχολιάζεται τις τελευταίες εκκωφαντικές εξελίξεις;
Να ξεκινήσω λέγοντας  ότι σέβομαι απεριόριστα όλους τους επιστήμονες που αγωνίζονται να βρουν κάτι καινούργιο, που υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή μας. Αυτό όμως που με βρίσκει αντίθετο είναι όλο αυτό το μάρκετινγκ που αρχίζει να απλώνεται γύρω από την επιστήμη. Επιχειρείται ένας εξευτελισμός της δηλαδή, με όρους αγοράς.
Η έρευνα για την ανεύρεση του Μποζονίου Χίγκς είναι η μόνη έρευνα που δοξάστηκε και πλασαρίστηκε ως μεγάλο γεγονός, προτού καν αυτό ανακαλυφθεί.
Μιλάμε για κάτι καθαρά αντιεπιστημονικό. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις ενός πειράματος, επαληθεύσεις και αξιολόγηση των δεδομένων από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα για να δημοσιευτεί κάτι επίσημα. Πρέπει να έχει προηγηθεί μια «βάσανος επιστημονική» πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις. Δεν στήνουμε γιορτές και πανηγύρια για κάτι το οποίο υποτίθεται ότι ΘΑ βρούμε.
Μα όλα τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως γεγονός την ανακάλυψη του σωματιδίου…
Προσέξτε, δεν είπε κανένας ότι το βρήκαν. Είπαν ότι έχουμε μια ένδειξη ότι ίσως κάτι υπάρχει. Ο ίδιος ο διευθυντής του CERN προέτρεψε τους συναδέλφους του να έχουν υπομονή, να επιδείξουν σωφροσύνη και να είναι συγκρατημένοι στις προσδοκίες τους. Ερωτηθείς δε από δημοσιογράφους για το πώς νοιώθει για τον επικείμενο εντοπισμό του Μποζονίου, απάντησε ότι η Φυσική δεν έχει να κάνει με συναισθήματα αλλά με τη λογική. Εκτός όμως από αυτοσυγκράτηση, υπάρχουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το ζήτημα και αμφισβητούν το κατά πόσο το υποατομικό σωματίδιο είναι το «άγιο δισκοπότηρο» των επιστημών.
Εκφραστής αυτής της άποψης είναι και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Guardian, Andrew Brown ο οποίος σε άρθρο του λέει κατά λέξη: «Η ονομασία του Μποζονίου σε σωματίδιο του Θεού ήτανε μια ευφυέστατη κίνηση μάρκετινγκ γιατί αμέσως όλοι κατέγραψαν την ύπαρξή του στην μνήμη τους, χωρίς ουσιαστικά να πλουτίσουν την γνώση τους γύρω από αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση, οι επιστήμονες δε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τις επιχορηγήσεις που όπως φαίνεται κέρδισαν».
Όπως καταλαβαίνετε, παίζονται διάφορα παιχνίδια εδώ. Πάντως όταν το βρουν και το δημοσιεύσουν επίσημα, θα μπορεί και η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα να εκφέρει άποψη.
Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η ανακάλυψή του;
Γιατί θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες αυτού που λέμε «ύλη». Παραμένει ένα άλυτο μυστήριο ακόμα τι ακριβώς είναι. Είτε όμως η ύλη προέρχεται από το Μποζόνιο του Χίγκς είτε από οτιδήποτε άλλο, δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ξέραμε- δηλαδή αυτή η ουσία που επεξεργαζόμαστε με τα χέρια και τα όργανά μας και γίνεται αισθητή μέσω των αισθήσεών μας.
Και όλα αυτά τα σώματα και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν;
Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο.
Άρα ο κόσμος που βλέπω και αισθάνομαι, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στο κεφάλι μου;
Ακριβώς!
Κι εμείς οι άνθρωποι, όμως, ανήκουμε σε αυτόν τον «κόσμο». Τι συμβαίνει με τη δική μας υπόσταση;
Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόησή μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας.
Με τον όρο νόηση εννοούμε τη συνείδηση, που ταυτίζεται με την έννοια του πνεύματος και της ελευθερίας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Από τη στιγμή που διαθέτουμε νόηση, έχουμε ύπαρξη. Το υλικό μας υπόστρωμα ( τα σώματά μας) παρόλα αυτά είναι κομμάτι του φυσικού κόσμου.
Εφόσον δε η νέα επιστήμη έχει αλλάξει το παλιό μοντέλο για το φυσικό νόμο (ύλη, χώρος, χρόνος) καταλήγουμε στο ότι αυτό που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι επίσης ένα κατασκεύασμα των αισθήσεών μας.
Είμαστε δηλαδή ένα τίποτα;
Όχι, είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, απλά στην παρούσα κατάστασή μας δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Ας το δούμε σε ένα άλλο επίπεδο: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).
Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση των τριών διαστάσεων προς την τέταρτη, και αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας.
Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού (το «πηγάδι»  της καμπύλωσης να βαθαίνει κατά κάποιο τρόπο) και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο, τότε θα χάσουμε από τα μάτια μας, δηλαδή από τις αισθήσεις μας,αυτή την πυκνότητα υλοενέργειας. Αυτό ονομάζεται Φαινόμενο των Μελανών Οπών.
Άρα αν πάρω το χώρο των τριών διαστάσεων και αρχίσω να τον καμπυλώνω προς την τέταρτη, αρχίζουμε να βλέπουμε το υλικό υπόστρωμα του ανθρώπου. Αυτό το ονομάζουμε  ανάπτυξη. Αν αρχίζει να μικραίνει το «πηγάδι» της καμπύλωσης, αυτό το ονομάζουμε φθορά.
Την ανάπτυξη και τη φθορά μαζί την ονομάζουμε κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Καταλαβαίνεται λοιπόν πως το μόνο γεγονός που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι  αισθήσεις μας είναι η αυξομείωση της τέταρτης διάστασης, που μας δίνει την αίσθηση της ύπαρξης της ζωής.
Ακούγεται σαν υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τη συνάρτηση αυτή να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φθοράς. Θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε το θάνατο.
Θεωρητικά, ναι. Αφού η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου, το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη και εκείνη αρχίζει να διέπεται από όρους ανάπτυξης/ φθοράς, είναι ο χώρος.
Ο χώρος, για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι αυτό το τίποτα, το μη αντιληπτό γύρω μας- ένα κατασκεύασμα έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων. Ένα μαθηματικό γεγονός. Ε, αυτό δε χάνεται, υπάρχει πάντα πιθανότατα έτοιμο να ξανακαμπυλωθεί.
Τελικά, όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.
Όλα αυτά τα λέμε στην αστροφυσική για τα αστέρια. Δηλαδή για να πούμε ότι κάπου υπάρχει η ιδέα της δημιουργίας ενός αστεριού, πρέπει η πυκνότητα της υλοενέργειας να είναι από μια τιμή και πάνω.
«Όπως πάνω έτσι και κάτω» σύμφωνα με το γνωστό ερμητικό ρητό…
Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα.  Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί  τομές, της δημιουργεί ατομικότητες.
Εξαιτίας της νέας αυτής οπτικής, η σύγχρονη επιστήμη καθαίρει την ύλη από το μέχρι πρότινος θρόνο της;
Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, στηριζόταν στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού που λέμε ύλη. Ότι δηλαδή είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι είχε προκύψει από τις ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα. Εφόσον λοιπόν η ύλη είναι το πρωταρχικό συμπαντικό γεγονός, αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της, θυσιάζοντας  προς όφελός της το σύνολο των αξιών, των ιδεών και των «πιστεύω» μας.
Φτάσαμε σε σημείο να εξευτελιστούμε για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την ύλη και τα επακόλουθά της. Σύντομα όμως η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της  χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια!
Μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να επιφέρει τρομαχτικές αλλαγές…
Ακριβώς. Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.
Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ».  Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, ένα matrix.
Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της. Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια.
Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.
Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;
Ακριβώς, όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.
Πρακτικά ποιό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;
Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.
Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.
Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες, για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

πηγή: Αντίφωνο, πρωτοδημοσιεύτηκε στο Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, Φεβρουάριος 2012, Τεύχος 114, σελ.40-43
feature, επιστήμη

Ο μικρόκοσμος, ο μακρόκοσμος και οι δυνάμεις του 10

Όταν θέλουμε να εκφράσουμε αρκετά μεγάλες ή πολύ μικρές αποστάσεις, χρησιμοποιούμε δυνάμεις του δέκα με θετικό ή αρνητικό εκθέτη αντίστοιχα. (πχ 105 m = 100000 m και 10-5 m = 0,00001 m).
Ακολουθεί μιά εκπληκτική παρουσίαση, στην οποία ξεκινώντας, βρισκόμαστε σε απόσταση 100 m = 1 m από την αφετηρία μας (που είναι θεωρητικά το μηδέν)  και έχουμε τη δυνατότητα να απομακρυνθούμε σε όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις (δηλαδή να ταξιδέψουμε στον μακρόκοσμο με τους πλανήτες γαλαξίες κλπ), ή να πλησιάσουμε σε όλο και κοντινότερες αποστάσεις προς την αφετηρία μας (δηλαδή να περιηγηθούμε στον μικρόκοσμο με τα κύτταρα, τις αλυσίδες DNA, τα μόρια, τα άτομα, κλπ).
Για να δείτε την παρουσίαση και να περιηγηθείτε σε όλο το μέχρι τώρα γνωστό κόσμο μας , κάντε κλικ στη παραπάνω εικόνα, πατήστε το START και  μετακινείστε το δρομέα που βρίσκεται στο κάτω μέρος της. Επίσης επιλέγοντας καθένα απο τα αντικείμενα που παρουσιάζονται μπορείτε να μάθετε μερικά βασικά στοιχεία για καθένα από αυτά.
H μικρότερη απόσταση στην οποία μπορούμε να φτάσουμε είναι 10-35 m  και η μεγαλύτερη είναι 1027 m.


via
feature, επιστήμη

Τα τρία μέρη του εγκεφάλου μας: Σκέφτομαι-Πράττω-Είμαι

Έρευνες που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία του εγκεφάλου επιδεικνύουν ότι έχουμε γεννηθεί για να μαθαίνουμε και αυτό το κάνουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Όμως πώς μαθαίνουμε και γιατί μαθαίνουμε; Για να εξελισσόμαστε, να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Η αλλαγή αποτελεί προϋπόθεση για την εξέλιξη. Αφορά στο να «ξε-μάθουμε», στο να πάρουμε την απόφαση να μην σκεφτόμαστε, λειτουργούμε ή νιώθουμε με το γνωστό μέχρι τώρα σε μας τρόπο. Και αυτό απαιτεί το «κλάδεμα» των συνάψεων του εγκεφάλου μας έτσι ώστε να αναπτυχθούν νέοι. Απαιτεί να «ξεχάσουμε» τη συναισθηματική κατάσταση η οποία έχει γίνει μέρος της προσωπικότητάς μας και στη συνέχεια να επαναπρογραμματίσουμε το σώμα μας ώστε να λειτουργεί μέσα σε ένα νέο συναισθηματικό πλαίσιο, με ένα καινούριο μυαλό.


Η νευροεπιστήμη έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι έχουν τρεις εγκεφάλους οι οποίοι μας επιτρέπουν να σκεφτόμαστε, να πράττουμε, να είμαστε. Το τμήμα του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη σκέψη, την αντίληψη, τη γλώσσα και την απόκτηση γνώσεων είναι  ο νεοφλοιός-neocortex. Κάθε φορά που μαθαίνουμε κάτι καινούριο δημιουργούμε μία νέα σύναψη στο εγκεφαλικό αυτό τμήμα.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο να μαθαίνουμε αλλά να χρησιμοποιούμε αυτά που μάθαμε, να τα κάνουμε κτήμα μας έτσι ώστε να αποκτούμε συνεχώς νέες εμπειρίες και να εξελισσόμαστε. Οι εμπειρίες πλουτίζουν τον εγκέφαλό μας γιατί στο πλαίσιο αυτών και οι πέντε αισθήσεις μας προσλαμβάνουν νέα στοιχεία από το περιβάλλον, και προκαλούν μία νέα οργάνωση των νευρώνων ώστε εκφραστεί αυτή η νέα εμπειρία. Τότε είναι που ενεργοποιείται ο δεύτερος εγκέφαλός μας, το μεταιχμιακόσύστημα-limbic brain που ελέγχει συναισθηματικές και συμπεριφορικές δραστηριότητες. Τη στιγμή που ξεκινούμε να αλλάζουμε τη συμπεριφορά μας και αρχίζουμε να έχουμε νέες εμπειρίες, πρέπει να μάθουμε το συναισθηματικό μας σώμα αυτό που έχουμε καταλάβει σε νοητικό επίπεδο. Σ’ αυτή τη φάση αρχίζουν και δουλεύουν ταυτόχρονα δύο εγκέφαλοι. Δεν αρκεί όμως να ζήσουμε τη νέα αυτή εμπειρία μία φορά. Πρέπει να την επαναλαμβάνουμε συνεχώς ώστε να την απομνημονεύσουμε. Πρέπει σε ένα νευροχημικό επίπεδο να κάνουμε το μυαλό μας και το σώμα μας να μάθουν το ίδιο πράγμα.

Όταν συμβαίνουν όλα τα προαναφερόμενα τότε μεταφερόμαστε σε μία νέα κατάσταση του είναι μας, σε έναν νέο τρόπο να ζούμε, να αντιδρούμε, να μαθαίνουμε.  Όταν βρισκόμαστε σε μία τέτοια κατάσταση, τότε οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας ευθυγραμμίζονται με βάση τη νέα ιδέα-αντίληψη και ενεργοποιείται η παρεγκεφαλίδα, το κέντρο της μνήμης, το οποίο μας δίνει τη δυνατότητα να «θυμόμαστε» τη νέα αυτή κατάσταση-συνήθεια και έτσι να λειτουργούμε με έναν νέο τρόπο ασυνείδητα.

Το τρίτο μέρος του εγκεφάλου μας, ο ερπετικός-reptilican εγκέφαλος, είναι η βάση του υποσυνείδητου και σχετίζεται επίσης με τα ένστικτα και τη θέλησή μας για επιβίωση. Προσλαμβάνει  πληροφορίες από τους δύο άλλους εγκεφάλους και παίζει βασικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων όταν δεν μπορεί ο νεοφλοιός να ανταπεξέλθει με τη λογική.

Σας παραθέτουμε ένα ενδιαφέρον βίντεο όπου μπορείτε να δείτε πώς ακριβώς συντελούνται οι αλλαγές σε εγκεφαλικό επίπεδο με βάση τις έρευνες των νευροεπιστημόνων.

   Δήμητρα Ζερβάκη, ΕΜΒΑ, PMP  http://haspeedlearning.wordpress.com/

Αντικλείδι

feature, επιστήμη

Το IQ είναι μύθος!

Η ανθρώπινη ευφυΐα δεν μετριέται με έναν μόνο δείκτη, διαπιστώνει νέα μελέτη ανατρέποντας τα νοητικά δεδομένα

iq

Μελέτη ανατρέπει τα δεδομένα αποδεικνύοντας ότι ο δείκτης IQ δεν μπορεί να «μετρήσει» μόνος του την ανθρώπινη νοημοσύνη

Ως έννοια τον έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά και ως αριθμό όλοι θα θέλαμε να τον έχουμε όσο γίνεται ψηλότερο. Παρ’ όλα αυτά ο δείκτης νοημοσύνης – το περίφημο IQ – φαίνεται ότι τελικά δεν αντιπροσωπεύει αυτό που νομίζαμε. Η μεγαλύτερη μελέτη που έχει γίνει ποτέ ως σήμερα κατέληξε ότι η ανθρώπινη ευφυΐα είναι υπερβολικά σύνθετη ώστε να μπορεί να μετρηθεί μόνο με μια παράμετρο.

Αντ’ αυτής προτείνει την εκτίμηση του «δυναμικού» του μυαλού μας μέσα από τρεις διαφορετικές συνιστώσες – τη βραχυπρόθεσμη μνήμη, τη συλλογιστική και τη λεκτική ικανότητα. Και φέρνει τα πάνω κάτω στην αντίληψη που είχαμε ως τώρα για τη νοημοσύνη μας.

Η ευφυΐα δεν είναι μόνο μια

Τα τεστ IQ χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες για τη μέτρηση της ανθρώπινης νοημοσύνης – λαμβάνονται μάλιστα συχνά υπόψη στην αξιολόγηση υποψηφίων προς κάλυψη διαφόρων θέσεων ή μπορούν να χαρίσουν το λεγόμενο «πιστοποιητικό ευφυΐας» της Mensa. Παρ’ όλα αυτά η νέα μελέτη υποστηρίζει ότι είναι θεμελιωδώς λανθασμένο γιατί δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι ιδιαίτερα σύνθετο και αποτελείται από πολλά διαφορετικά «συστατικά».

«Τα αποτελέσματα καταρρίπτουν μια για πάντα την ιδέα ότι ένα μόνο μέτρο νοημοσύνης, όπως το IQ, αρκεί για να συλλάβει όλες τις διαφορές της γνωσιακής ικανότητας που βλέπουμε στους ανθρώπους» δήλωσε ο δρ Ρότζερ Χάιφιλντ, πρώην διευθυντής του «New Scientist», νυν διευθυντής εξωτερικών υποθέσεων του Μουσείου Επιστημών του Λονδίνου και αρθρογράφος της «Telegraph», και ένας από τους συγγραφείς της μελέτης η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Neuron».

«Ολοι μπορούμε να σκεφτούμε ανθρώπους που είναι κακοί στη συλλογιστική αλλά έχουν εξαιρετική μνήμη ή εκπληκτική ικανότητα στον λόγο. Τώρα, μια για πάντα, μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει ένα μεμονωμένο μέτρο όπως το IQ που να συλλαμβάνει όλη τη νοημοσύνη που βλέπουμε στους ανθρώπους» πρόσθεσε ο δρ Χάιφιλντ.

Η μεγαλύτερη έρευνα που έγινε ποτέ

Η έρευνα, με επικεφαλής ειδικούς του Πανεπιστημίου του Δυτικού Τορόντο στον Καναδά, έγινε online από τις ιστοσελίδες του «New Scientist», της «Telegraph» και του «Discovery» το 2010 και προσέλκυσε την – απρόσμενη, όπως λένε οι ειδικοί – συμμετοχή 110.000 ατόμων. Από αυτές τις συμμετοχές 44.600 κρίθηκαν κατάλληλες για να περιληφθούν στο δείγμα προς μελέτη – το μεγαλύτερο που έχει εξεταστεί ποτέ.

Οι συμμετέχοντες απάντησαν σε 12 τεστ συλλογιστικής, σχεδιασμού, μνήμης και προσοχής και σε ερωτήσεις σχετικά με τις προσωπικές τους συνήθειες και προτιμήσεις. Αναλύοντας τις απαντήσεις οι ερευνητές είδαν ότι η νοημοσύνη εμφανίζεται στους ανθρώπους με διάφορες εκφάνσεις και ότι είναι αδύνατον να αξιολογηθεί με βάση ένα και μόνο μέτρο. Αντιθέτως, τουλάχιστον τρεις δείκτες φάνηκαν να απαιτούνται για κάτι τέτοιο: η βραχυπρόθεσμη μνήμη, η ικανότητα διατύπωσης λογικών συλλογισμών και η ικανότητα χειρισμού της γλώσσας.

Στη συνέχεια οι επιστήμονες εξέτασαν στον εγκεφαλικό τομογράφο 16 συμμετέχοντες και είδαν ότι τα τρία αυτά χαρακτηριστικά συνδέονται με τρία ξεχωριστά κυκλώματα του εγκεφάλου – δηλαδή τρία διαφορετικά πρότυπα νευρωνικής δραστηριότητας. «Το βασικό συμπέρασμα είναι: γνωσιακά, αυτό που κάνει το ένα άτομο να διαφέρει από ένα άλλο – αυτό που συχνά αποκαλούμε νοημοσύνη – είναι υπερβολικά σύνθετο για να το συνοψίσουμε σε έναν μεμονωμένο παράγοντα – τον δείκτη IQ» τόνισε ο καθηγητής Έιντριαν Οουεν, από το Ινστιτούτο Εγκεφάλου και Νου του Πανεπιστημίου του Δυτικού Τορόντο, επικεφαλής της μελέτης.

Μετά τα τόσο ενδιαφέροντα αποτελέσματα, οι ειδικοί ξεκινούν νέο «γύρο» ερευνών. Αν θέλετε να συμμετάσχετε στο νέο τεστ που έχουν σχεδιάσει, μπορείτε να το κάνετε εδώ.
Λαλίνα Φαφούτη – tovima.gr

via

feature, επιστήμη

Η απόκρυψη μιας σπουδαίας ανακάλυψης




«Με αποκαλούν παράφρονα… Ελπιζα να έχουν δίκιο! Δεν έχει και τόση σημα­σία αν ένας ακόμη τρελός βαδίζει στην γη. Αλλα αν έχω εγώ δίκιο και η επιστή­μη έχει λάθος – τότε ο Θεός να λυπηθεί
την ανθρωπότητα…» Δρ. Βίκτωρ Σάουμπεργκερ.
Από τότε που ζούσαν Νε­ράιδες και Συλφίδες στα νερά των ποταμών και των λιμνών, από τότε που ο πρώτος άνθρωπος παρατήρησε την αντα­πόκριση που είχε η στάθμη του νερού στις φάσεις της σελήνης, από τότε που ο Αρχιμήδης έκανε πειράματα στη μπανιέρα του και οι Ινδοί έκαναν αναζωογονητικά λουτρά μακροζωίας, από την εποχή που οι Ρωμαίοι κατασκεύαζαν πολύπλοκα υδραγωγικά συστήματα, από τότε που ο Πλίνιος έγραφε για τις θεϊκές ιδιότητες του νερού, αλ­λά και από τότε που ο Μέσμερ μα­γνήτιζε το νερό με τους τεράστιους μαγνήτες του και ο Βίλχελμ Ράιχ παρατηρούσε τους ομόκεντρους κύκλους που δημιουργούνται στο νερό αν κάποιος ρίξει μιά πέτρα… γνωρίζαμε πολύ καλά κάτι που σή­μερα το έχουμε ολότελα ξεχάσει: κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει με το νερό! Τα μυστικά που κρύβει το πιο α­παραίτητο στοιχείο για την ζωή -μαζί με τον αέρα – μας έχουν απο­καλυφθεί πολλές φορές! Άλλες τό­σες έχουν χαθεί μέσα στον Χρόνο που όλα τα σβήνει. Στον Χρόνο και την Άγνοια, που δεν θα αργήσουν να σβήσουν και τα δικά μας ίχνη, αν δεν μπορέσουμε να αναστρέψουμε τα εγκλήματα που κάνουμε καθημερινά στην Φύση που μας φιλοξενεί… O Μάγος του νερού Μέχρι πριν λίγα χρόνια μπορού­σαμε να νιώθουμε υπερήφανοι που η γνώση μας δάμαζε – σε συμφω­νία με τις εντολές του θεού μας – τη Φύση! Σήμερα ξέρουμε ότι αυτή τη νοοτροπία την πληρώνουμε ήδη ακριβά και θα την πληρώσουμε α­κόμη ακριβότερα. Γιατί το μυστι­κό δεν είναι η υποταγή της Φύσης, είναι η συνεργασία και η εναρμό­νιση με τους κανόνες της… Οι άνθρωποι της Γνώσης, που προεκτείνουν τις έρευνες τους πέ­ρα από την συμβατική επιστήμη της εποχής τους και ταυτόχρονα προσπαθούν να κατανοήσουν και να προστατεύσουν τις δυνάμεις της Φύσης, αποτελούν ένα πολύ σπά­νιο δείγμα διανοητών. Το έργο τους σπάνια καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια, ειδικά σε μια επο­χή σαν την δική μας. Σε μια εποχή που η ασύστολη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων αδιαφορεί για την διατάραξη της φυσικής αρμονίας, αλλά ούτε και γνωρίζει τους τρό­πους για να συμβαδίσει με την αρ­μονία αυτή. Ένας τέτοιος σπάνιος άνθρωπος-κλειδί ήταν και ο Αυστριακός ερευνητής Δρ Βίκτωρ Σάουμπερ­γκερ (Victor Schauberger). Ανήκει βέβαια κι αυτός στον κατάλογο των παρεξηγημένων σοφών σαν τον Τέσλα, τον Ράιχ, τον Κάμερερ…. Αυτών που δεν συνέφεραν το κατεστημένο των τραστ, των επιστη­μών, “των κατόχων της αλήθειας” και που εξοντώθηκαν, ή – στην κα­λύτερη περίπτωση – κρατήθηκαν στην αφάνεια.
Ήδη, από το 1920(1), ο Δρ, Σά­ουμπεργκερ μας είχε προειδοποιή­σει για την κρίση του περιβάλλο­ντος στην οποία έχουμε σήμερα παγιδευτεί – και από την οποία μο­νάχα λίγες ελπίδες έχουμε για να αποδράσουμε. Κατά την διάρκεια της ζωής του γνώρισε τον χλευασμό και την ει­ρωνεία, αλλά σήμερα πλέον το εν­διαφέρον για το έργο του έχει αρ­χίσει να εξαπλώνεται παντού. Πά­ρα πολλοί άνθρωποι έχουν εντυπω­σιαστεί από τον δυναμικό και διε­ρευνητικό χαρακτήρα του, από το τραγικό πεπρωμένο του και από τις εκπληκτικές θεωρίες, με τις ο­ποίες θέλησε να αλλάξει τον κόσμο μας προς το καλύτερο! Το ζωντανό νερό! Το κεντρικό θέμα των ερευνών του Δρ. Σάουμπεργκερ ήταν το Νερό και η Κίνηση. Ο ίδιος έλεγε: «Ηεπικρατούσα τεχνολογία χρησιμοποιεί τις λανθααμένες μορφές κίνησης. Οι μη­χανές και οι μέθοδοι μας, διοχετεύουν τα στοιχεία της φύσης όπως τον αέρα, το νερό και τα άλλα υγρά και αέρια, σε έ­ναν τύπο κίνησης που η Φύση τον χρη­σιμοποιεί μονάχα για να αποσννθέτει και να διαλύει την ύλη! Η Φύση χρησιμοποιεί έναν άλλο τύ­πο κίνησης για να ανοικοδομεί και να αναζωογονεί. Όταν η τεχνολογία μας χρησιμοποιεί μονάχα την κίνηση της αποσύνθεσης, μεταμορφώνεται σε νε­κρή τεχνολογία, που μόνο θάνατο με­ταδίδει σε αυτούς που κάνουν χρήση της -τόσο στο υλικό όσο και το ψυχολογικό ε­πίπεδο! Aha καταστροφική τεχνολογία, που επιπλέον, μολύνει επικίνδυνα όλο το φυσικό περιβάλλον…»
Ο Δρ. Σάουμπεργκερ πειραματί­στηκε προσπαθώντας να θέσει σε πρακτική εφαρμογή την αναζωο­γονητική αρχή της φύσης, που ο ί­διος ονόμαζε “κυκλωτική σπειροειδή κίνηση”.
Οι περίγραφες των κατορθω­μάτων του, πολλές φορές μοιά­ζουν με καθαρή φαντασία. Η ί­δια η γλώσσα που χρησιμοποιεί για να περιγράψει ο ίδιος τα ευ­ρήματα του και τις θεωρίες του, είναι πολλές φορές δύσκολη να την καταλάβει κανείς και να την μεταφράσει. Συχνά ήταν ανα­γκασμένος να χρησιμοποιεί τους δεδομένους επιστημονικούς ό­ρους με δικές του παραλλαγές, για να εξηγήσει τις θεωρίες του, γιατί οι παλιοί ορισμοί δεν μπο­ρούσαν να εκφράσουν τα πράγ­ματα που ήθελε να πει. Έφτανε στο σημείο να εφευρίσκει νέα νοήματα και ορολογίες, που είναι πολύ δύσκολο να γίνουν κα­τανοητά στον απλό παρατηρη­τή. Γνώριζε βέβαια τα προβλή­ματα που προκύπτουν από κάτι τέτοιο, αλλά δεν έβλεπε άλλη ε­ναλλακτική λύση. Έτσι το έργο του είναι γεμάτο από πολύπλο­κους συλλογισμούς και δυσνόη­τες πειραματικές εξηγήσεις. Ένας από τους συνεργάτες του, ο καθηγητής Βίλχελμ Μπάλτερς, είχε πει: «Μα, πώς είναι δυ­νατόν να καταλάβει κανείς εύκο­λα την γλώσσα του Σάουμπερ­γκερ; Το έργο του ανήκει στο Μέλλον»,.. Η ζωή του «Αν βρεθείς σε δύσκολες στιγ­μές στην ζωή σου, και δεν ξέ­ρεις σε ποιόν να απευθυνθείς για βοήθεια, πήγαινε σε μιά πη­γή στο βουνό – και άκου την μουσική που παίζει το νερό της. Τότε θα δεις ότι όλα θα πάνε καλά…»! Μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου πολύ καλότυχο αν σε μεγαλώσει μια μητέρα λέγοντας σου συνεχώς αυτά τα λόγια, όπως έκανε η μητέρα του μικρού Βί­κτορα… Ο Βίκτωρ Σάουμπεργκερ, κατα­γόταν από μια πολύ παλιά αρι­στοκρατική οικογένεια της Βαυ­αρίας. Γεννήθηκε το 1885 κοντά στην Λίμνη Πλόκενσταϊν της Αυ στρίας. Από πολύ μικρό παιδί χε δείξει έντονο ενδιαφέρον οτιδήποτε σχετιζόταν με την Φύση. Όταν ήταν ακόμη νεαρός, μελετούσε τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονταν την φύση και τ στοιχεία της, οι άνθρωποι της εξοχής. Έγραφε γι’ αυτούς: «Βασί­ζονταν σ’ αυτά που έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια και σε ότι ένιωθαν από την έμπνευση τους.
Πάνω από όλα, α­ναγνώριζαν την εσωτερική θεραπευτι­κή δύναμη του νερού και καταλάβαι­ναν ότι το ίδιο, διοχετευμένο τη νύχτα μέσα από αρδευτικά κανάλια, μπορεί να δώσει πολύ μεγαλύτερη σοδειά από τα γειτονικά χωράφια που αρδεύονταν διαφορετικά. Ήξεραν επίσης πόσο στενά συνδεδεμένο ήταν το δάσος με το νερό – και τα δύο τους με τον άν­θρωπο…» Μαθήτευσε δίπλα σε έναν γέρο δασάρχη και έπειτα από το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέ­μου ανέλαβε μόνος του δασάρχης μιας αρκετά απομονωμένης πε­ριοχής. Τα πράγματα που μπόρε­σε να μελετήσει ο Σάουμπεργκερ σε εκείνη την ερημική – σχεδόν α­νέγγιχτη από το ανθρώπινο χέρι -περιοχή, συχνά ερχόντουσαν σε πλήρη αντίθεση με ότι είχε μάθει από τις ακαδημαϊκές δασονομικές σπουδές του. Το νερό ήταν το κύριο ενδια­φέρον του. Είχε ξεκινήσει για να ανακαλύψει τα χαρακτηριστικά και τους νόμους του, αλλά και την σύνδεση μεταξύ της θερμο­κρασίας και της κίνησης του. Παρατήρησε ότι το νερό που έ­τρεχε από μια βουνίσια πηγή, βρισκόταν στην μεγαλύτερη πυ­κνότητα του – στο “σημείο ανω­μαλίας” του, όπως λέγεται -στους +4′ C, που ήταν φυσικά και το σημείο της υψηλότερης ποιότητας του. Οι σολομοί και οι πέστροφες, πήγαιναν πάντοτε προς αυτές τις πηγές – και εκεί έ­βρισκε και την π ιό πλούσια και πιό όμορφη βλάστηση. Μια μέρα, επισκέφθηκε μαζί με μερικούς γέρους κυνηγούς μιά απομονωμένη περιοχή πάνω στα βουνά. Εκεί υπήρχε μιά πηγή που παλαιότερα ήταν σκεπασμέ­νη από ένα πέτρινο καλυβάκι. Τώρα το κτίσμα είχε γκρεμιστεί -κι έτσι η πηγή είχε εκτεθεί στο φως του ήλιου. Έπειτα από λίγο, το ρυάκι ξεράθηκε, εκπλήσσο­ντας όλους όσους το γνώριζαν γιατί κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ποτέ πριν. Αναζητώντας εξηγήσεις γι’ αυτό, κάποιος πρότεινε να ξαναχτίσουν την πέτρινη_κατασκευή. Έτσι κι έγινε. Έπειτα
από λίγο το ρυάκι επανήλθε..
Αυτό ήταν μιά αποκάλυψη για τον Σάουμπεργκερ, γιατί του ή­ταν πλέον ολοφάνερο ότι το νερό ανταποκρινόταν, άγνωστο πώς, στην σκιά και στο δάσος. Αργό τερα, του δόθηκαν πολύ περισ­σότερα στοιχεία για να επιβεβαι­ώσει αυτήν την θεωρία. Ο Σάου­μπεργκερ άρχισε να αντιλαμβά­νεται το νερό ως “το αίμα της Γης”, θεωρώντας ότι πρέπει να του επιτρέπεται να κυλά με φυσι­κές ροές. Μια απείραχτη ροή νε­ρού σχηματίζεται από περιστρο­φικές καμπύλες και σκιερές ό­χθες, σκεπασμένες από δέντρα και θάμνους – κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.
«Το νερό θέλει να κυλά μ’ αυ­τόν τον τρόπο, γι’ αυτό φτιάχνει αυτές _τις σκιερές όχθες για να προστατεύεται από το άμεσο χρως τον ήλιου…» Έλεγε κι εννοούσε ότι η χαμηλή θερμοκρασία και η φυσική ροή, είναι οι καταστάσεις που είναι απαραίτητες για να διατηρήσει το νερό τις εκπληκτι­κές δυνάμεις του. Αυτές που μπο­ρούν να χαρίσουν στον άνθρωπο υγεία, ευεξία και πνευματική διαύγεια… Μια νέα πηγή ενέργειας Κάποια στιγμή ο Σάουμπεργκερ πρόσεξε την παράξενη συμπεριφορά που είχαν οι πέστρο­φες μέσα στο νερό των πηγών. II μεγάλη πέστροφα μπορούσε να στέκεται στο ίδιο σημείο, τελείως ακίνητη για όση ώρα ήθελε, ακό­μη και στο πιό δυνατό αντίθετο ρεύμα! Αν τρόμαζε, μπορούσε να εκσφενδονιστεί με απίστευτη τα­χύτητα ενάντια στο ρεύμα, αντί να αφεθεί στο ρεύμα για να πα­ρασυρθεί στην ροή του – που άλ­λωστε θα ήταν και το πιό φυσικό. Ο Σάουμπεργκερ δεν μπόρεσε να βρει καμιά εξήγηση για το φαινόμενο, σε κανένα βιβλίο. Το μόνο ιιου ήξερε ήταν ότι ένα βουνίσιο ρυάκι ήταν πιό ψυχρό κοντά στην πηγή του και γινόταν όλο και πιό θερμό μακριά της. θα μπορούσε αυτό να έχει κά­ποια σχέση με την πέστροφα που πήγαινε αντίθετα στο ρεύμα; Έκανε πολλά πειράματα για να το διερευνήσει αυτό. Διάλεξε ένα ποταμάκι και κάποιο σημείο με πολύ ισχυρό ρεύμα, εκεί που εμφανιζόταν συχνά ακίνητη μιά μεγάλη πέστροφα. Έβαλε τους ανθρώπους του να ρίξουν εκατό λίτρα ζεστό νερό στο ποταμάκι, περίπου πεντακόσια μέτρα πιό πάνω από εκείνο το σημείο, όταν θα τους έδινε το σύνθημα. Αμέ­σως μόλις έπεσε το ζεστό νερό, πολύ πριν ακόμη προλάβει να φτάσει στο σημείο εκείνο, η πέ­στροφα άρχισε να ταράζεται, να δείχνει ανήσυχη και να μην μπο­ρεί πια να μείνει ακίνητη στο ση μείο της! Παρ’ όλες τις προσπάθειες της, μόλις το θερμότερο ρό έφτασε κοντά της η πέστροφα αφέθηκε να την παρασύρει το ρεύμα… Δεν επέστρεψε στο ση­μείο της παρά μονάχα πολύ αρ­γότερα. Αυτό έπεισε τον Σάου-μπεργκερ ότι η θεωρία του ήταν σωστή: η θερμοκρασία του νερού είχε σχέση με την συμπεριφορά της πέστροφας. Μελέτησε επίσης την ικανότη­τα της να πηδά κόντρα σε ψη­λούς καταρράκτες με ελάχιστη προσπάθεια. Σ’ αυτό το φαινόμε­νο αναγνώρισε στοιχεία που επι­βεβαίωναν τους συλλογισμούς του, ότι η πέστροφα εκμεταλλευ­όταν μιά άγνωστη μέχρι τώρα πηγή ενέργειας μέσα στο νερό. Ο ίδιος περιγράφει: «Τότε, ξαφνικά, η ογκώδης πέστροφα εξαφανίστηκε α­ντίθετα στην ροή τον καταρράκτη, που έλαμπε στο φως του φεγγαριού. Την είδα να πλέει κάτω από μιά κωνική δί­νη νερού, χορεύοντας με μιά άγρια πε­ριστροφική κίνηση. Έπειτα πετάχτηκε “έξω” από αυτήν την περιστροφή και την είδα να επιπλέει ακίνητη προς τα πάνω. Όταν έφτασε στο χείλος του κα­ταρράκτη, με ένα απότομο τίναγμα της ουράς χάθηκε από τα μάτια μου, αντίθετα στο ρεύμα, όλο και πιό μακρυά. Κανένας επιστήμονας δεν μπό­ρεσε να μου εξηγήσει αυτό το φαινό­μενο…» Ο Σάουμπεργκερ, έπειτα από αμέτρητες παρόμοιες παρατηρή­σεις και έρευνες, διατύπωσε την θεωρία ότι η φυσική ροή νερού, που επιτρέπει την φυσική κ’ινηση, δημιουργεί μιά ενέργεια που ρέει στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν_του_νερού. Αυτήν την ενέργεια ήταν που χρησιμοποι­ούσε η πέστροφα.
Σ’ έναν κατάλληλα διαμορφω­μένο καταρράκτη, μπορεί κάποι­ος να δει την ροή αυτής της ε­νέργειαςσαν ένα κανάλι από φως μέσα στην ροή του νερού! Η πέστροφα ψάχνει αυτήν την ε­νεργειακή ροή – όπως το ανεμόπλανο το ρεύμα του αέρα – και α­φήνει να την παρασύρει προς τα πάνω σαν μιά ανάποδη ρουφή­χτρα! Στη μεγαλοφυή σκέψη του κί­νησε το ενδιαφέρον ένα ακόμη απλό φαινόμενο: η ιδιόμορφη κί­νηση του νερόφιδου, που μπο­ρούσε να κινείται στο νερό χωρίς- να έχει πτερύγια, αλλά σχηματί­ζοντας μιά σειρά από σπειροει­δείς περιτυλίξεις.
Είχε σχεδόν μάθει τη γλώσσα της φύσης, που απλόχερα του α­ποκάλυπτε τα μυστικά της χωρίς να νιώθει βιασμένη… Σε μιά κα­θαρή χειμωνιάτικη νύχτα εντυπωσιάστηκε από άλλο ένα παρά­ξενο φαινόμενο. Παρατηρώντας μιά λιμνούλα που είχε σχηματι­στεί από ένα ορμητικό ρυάκι, διέκρινε στον πάτο της – που ή­ταν αρκετά μέτρα βαθιά – μερι­κές πέτρες μεγάλες όσο το κεφά­λι ενός ανθρώπου, που κινούνταν εδώ κι εκεί, σαν να ήταν ηλεκτρι­κά φορτισμένες! «Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου, όταν ξαφνικά είδα μιά μεγάλη πέτρα να κινείται κυ­κλικά, με τον ίδιο τρόπο που είχε κι­νηθεί η πέστροφα πριν πηδήξει στον καταρράκτη. Η πέτρα είχε σχήμα αυγού. Την επόμενη στιγμή, η πάρα ή­ταν στην επιφάνεια του νερού και σύ­ντομα γύρω της δημιουργήθηκε ένας κύκλος από πάγο!_ Εκείνη η μεγάλη, βαριά πέτρα, επέπλεε στο νερό, χορεύ­οντας στο φας τον φεγγαριού! Έπειτα και μιά δεύτερη – και μιά τρίτη, όλο και περισσότερες πέτρες έκαναν τις ί­διες κινήσεις και έβγαιναν στην επιφά­νεια. Είχαν όλες τους περίπου το ίδιο σχήμα αυγού. Οι άλλες πέτρες με α­νώμαλο ή γωνιώδες σχήμα, παρέμεναν ακίνητες στον πάτο. Μπροστά μου εκ­δηλωνόταν ένας μοναδικός τύπος κίνη­σης που μπορούσε να υπερνικήσει τψ δύναμη της βαρύτητας…»
Ρώτησε τον εαυτό του: Τι είναι τελικά αυτό που λέμε “κίνηση”; Υπάρχουν άραγε διαφορετικοί τύποι κίνησης; Είναι δυνατόν να υπάρχει ένας τύπος κίνησης που είναι μέχρι σήμερα άγνωστος για την επιστήμη; Από αυτούς τους συλλογισμούς και τις παρατηρή­σεις άρχισε να αναπτύσσεται μιά θεωρία για τους διαφορετικούς τύπους κίνησης. Την ίδια εποχή, ο πρίγκιπας Αδόλφος της Αυστρίας ήθελε να μεταφέρει ποσότητες ξυλείας α­πό απομακρυσμένες περιοχές, ό­που βρισκόντουσαν πολλά παρ­θένα δάση, αλλά το κόστος μετα­φοράς τους θα ήταν πολύ μεγά­λο. Έθεσε το πρόβλημα στους μηχανικούς του που δυσκολεύτη­καν πολύ, αλλά την κατάλληλη στιγμή εμφανίσιηκε ο Σάουμπεργκερ με τη λύση. Κατασκεύ­ασε κανάλια, μέσα στα οποία θα διοχετευόταν κρύο νερό από τις πηγές και την νύχτα θα έπλεαν μαζί με το ρεύμα οι τεράστιοι κορμοί που έπρεπε να μεταφερ­θούν. Κρύο νερό, τη νύχτα, σε μιά απίστευτη ξύλινη κατασκευή, μήκους πενήντα χιλιομέτρων! Τρελή συνταγή, όμως το θαύμα έγινε και ο Σάουμπεργκερ τα κα­τάφερε…
Ειδικοί από όλη την Ευρώπη ήρθαν για να μελετήσουν την κα­τασκευή. Ο Σάουμπεργκερ υποστήριζε ότι όταν το νερό είναι ε­κτεθειμένο στις ακτίνες του ήλι­ου κοιμάται, αλλά την νύχτα -και ειδικά στο φως του φεγγαριού είναι φρέσκο και ζωντανό.
Ο πρίγκιπας του έδειξε την ευγνω­μοσύνη του ονομάζοντας τον Γε­νικό Επόπτη όλων των δασών και των κυνηγετικών περιοχών της ε­πικράτειας. Ο Σάουμπεργκερ πάντοτε έλε­γε ξανά και ξανά: «Πρώτα πρέ­πει να κατανοήσουμε την Φύση και ύστερα απλά να την αντιγρά­ψουμε»! Έλεγε ακόμη ότι η Φύ­ση είναι ο μεγαλύτερος δάσκα­λος μας. Ο σκοπός της τεχνολο­γίας δεν θα πρέπει να είναι να διορθώσει την Φύση, αλλά να την μιμηθεί…
Παρ’ όλα αυτά, οι επιστήμονες δεν πείστηκαν για τις θεωρίες του παράξενου “Μάγου του Νερού – όπως είχαν αρχίσει να αποκαλούν οι συνεργάτες τον. θεωρία του Σάουμπεργκερ ότι α­κόμη και η ελαχιστότατη διαφο­ρά στην θερμοκρασία, είχε επί­δραση στην συμπεριφορά του νε­ρού, θεωρήθηκε γελοία. Αλλά για τον Σάουμπεργκερ ήταν γελοίο το ότι νερό είναι απλά υδρογόνο και οξυγόνο… αλλά ένας ζωντα­νός οργανισμός που απαιτούσε σεβασμό από την ανθρωπότητα -και στην αντίθετη περίπτωση οι συνέπειες θα ήταν μοιραίες
Αλάνθαστος προφήτης Ο ίδιος τρομοκρατούνταν μό­λις παρατηρούσε τις καταστρο­φικές αλλαγές που συνέβαιναν στις πηγές και στο νερό των πο­ταμών και στη ζωή των ζώων και των φυτών, μόλις εξαφανιζόταν ένα δάσος από μιά περιοχή. Πα­ρατήρησε ότι το νερό έχανε τις ιδιότητες του όταν εκτρεπόταν με αφύσικο τρόπο από την φυ­σική του ροή, ή όταν τα φράγ­ματα που χρησιμοποιούνταν για τέτοιους σκοπούς δεν ήταν ειδι­κά σχεδιασμένα από “φιλικά” προς το νερό υλικά, όπως το ξύ­λο και η πέτρα, αλλά φτιαγμένα από τσιμέντο λχ. Στην δεκαετία του 1930, ο Σά­ουμπεργκερ έγραψε μιά διατρι­βή στην οποία εξηγούσε όλα όσα είχε ανακαλύψει για τους μυστη­ριώδεις νόμους που κυβερνούσαν την συμπεριφορά του νερού, κα­θώς και τις επιδράσεις που είχε πάνω της η αλλαγή της θερμο­κρασίας και οι τύποι της κίνησης και ροής του. Το σύγγραμμα, που εκδόθηκε το 1931 στην Βιέν-νη, είχε τον τίτλο “Υδροτεχνολο-γία” (DieWasserwirtschaft).
Σ’ αυτήν την μελέτη, ο Σάου-μπεργκερ περιγράφει την βάση για την φυσική κυκλοφορία του νεροΰ – και δείχνει με ποιόν τρό­πο το φυσικό τοπίο και οποιαδή­ποτε αλλαγή της ροής του νερού, επηρεάζει άμεσα την ποιότητα και την “υγεία” του και επακό­λουθα, την υγεία των ανθρώπων. Περιγράφει επίσης τα χαρα­κτηριστικά της στροβιλοειδούς και της ελισσόμενης κίνησης του νερού – και ποιες σημαντικές επι­δράσεις έχουν στον “μεταβολι­σμό” του. Επίσης, δείχνει με λε­πτομέρειες πώς πρέπει να κατα­σκευάζονται τα φράγματα και οι υδρορροές με έναν θετικό και αρμονικό προς την φύση τρόπο.
Οι “Αρνητικές” και οι “Θετι­κές” αλλαγές στην θερμοκρασία, είναι πολύ σημαντικοί παράγο­ντες στις θεωρίες του Σάουμπεργκερ για το νερό. Οι “θετικές” ε­πιτυγχάνονται όταν το νερό πλη­σιάζει τους +4°C. Σ’ αυτήν την θερμοκρασία, η “φυγόκεντρος κυ-κλωτική σπειροειδή κίνηση” του νερού, αυξάνεται. Το ίδιο, γίνεται υγιές-ζωντανό – και συνεχώς ανα­ζωογονείται μέσα από το φαινρ^ μενο που ονομάζει “γαλάκτωση”.
Στις “Αρνητικές” θερμοκρα­σίες – πάνω από τους +4°C – υ­πάρχει μειωμένη ενέργεια και μειωμένη βιολογική ποιότητα. Αυτό οδηγεί στην αργή αποσύν­θεση του νερού που χάνει την ζω­ογόνο δύναμη του, μια κατάστα­ση που ενθαρρύνει τα παθογόνα βακτήρια. «Στην πραγματικότητα, τα μυστήρια του νερού είναι παρόμοια με αυτά του αίματος στο ανθρωπινό σώμα. Το νερό είναι το αίμα της Γης…


Υδροτεχνολογία

Αν μελετήσουμε τα υδραγωγικά συστήματα των αρχαίων Ρωμαίων, θα παρατηρήσουμε ότι το πόσιμο νερό διοχετευόταν είτε από ξύλινους σωλήνες είτε κατά μήκος φυσικών καναλιών πήλι­νων ή από πέτρα. Αργότερα, κα­θώς οι πόλεις μεγάλωναν και οι ανάγκες για νερό αυξάνονταν, έ­γινε η ατυχής επιλογή να διοχε­τευθεί το πόσιμο νερό σε μεταλ­λικά κανάλια.
Άλλες αρχαίες υδροκατασκευές μεγάλου ενδιαφέροντος, ήταν τα υπόγεια αρδευτικά κανάλια που κατασκευάστηκαν στο Ανατολικό Τουρκεστάν. Ήταν λειτουργικά ακόμη και το 1700 – και τα απο­μεινάρια τους μελετήθηκαν από τον γνωστό εξερευνητή Σβεν Χέντιν. Το νερό έτρεχε σε μεγάλο βάθος σ’ αυτά τα κανάλια και έ­ρεε στο σκοτάδι μέχρι τις περιο­χές που έπρεπε να αρδευτούν. Ο Σάουμπεργκερ σκέφτηκε ότι αυτή η μέθοδος μεταφοράς του νερού στο σκοτάδι και σε χαμη­λές θερμοκρασίες, ήταν ο κύριος λόγος για την γονιμότητα του ε­δάφους που ποτίζονταν – το χαρακτηριστικό των οάσεων του Ανατολικού Τουρκεστάν. Αυτές και πολλές άλλες ιστορικές πα­ρατηρήσεις, έδειχναν ότι οι άν­θρωποι του παλιού καιρού κατεί­χαν άγνωστες για μας γνώσεις και είχαν μεγαλύτερη κατανόηση για τον αληθινό χαρακτήρα του νερού.


Ο Βίκτωρ Σάουμπεργκερ, κά­ποια στιγμή έφτασε στο σημείο να σκεφτεί την πιθανότητα πα­ραγωγής καλού πόσιμου νερού με τεχνητό τρόπο. Χρησιμοποιώντας μια μηχανή που θα αντέ­γραφε τις μεθόδους της Φύσης στην αναδημιουργία και την αναζωογόνηση του νερού, θα ήταν δυνατόν να δημιουργήσει νερό πηγής – και μ’ αυτόν τον τρόπο να εφοδιάσει ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν να πάρουν φυσικό νερό εξαιτίας της περιβαλλοντικής καταστροφής. «Είναι απελπιστικά σημαντικό να ανακαλύψουμε από την αρχή τους τρόπους της Φύσης για να σωθούν οι άνθρωποι, τα ζώα και η γη από την  παρακμή και για να μην πεθάνει ο πλανήτης από τη δίψα». Αυτά ήταν τα λόγια του πολύ πριν παρουσιαστούν τα ση­μερινά προβλήματα. (Η Τουρκία φαίνεται ιδιαίτερα ευαισθητο­ποιημένη…)

Ο Σάουμπεργκερ άρχισε να προσπαθεί να αναπαράγει τα φυσικά στάδια από τα οποία περνούν τα στοιχεία του νερού των πηγών. Κατασκεύασε την πρώτη συσκευή διήθησης γύρω στα 1930. Ξεκίνησε με αποστειρωμένο νερό από τον Δούναβη, πρόσθεσε μικρές ποσότητες από συγκεκριμένα μέταλλα, ορυκτά και διοξείδιο του άνθρακα, αφή­νοντας το μίγμα να ρέει σε πέτρι­νους σωλήνες με κυκλωτική σπει­ροειδή κίνηση στο σκοτάδι, ενώ άφηνε την θερμοκρασία του να πέφτει κάτω από το “υδροβιολογικό μηδέν” (+4°C). Έπειτα από μισ μικρή περίοδο αποθήκευσης, ανέβαζε αργά την θερμο­κρασία του νερού στους +8°C. Και τότε το νερό ήταν έτοιμο για : το πιεις. Η φήμη απλώθηκε παντού, όχι ο Σάουμπεργκερ μπορούσε να δημιουργήσει “ζωντανό νερό” και οι άνθρωποι ερχόντουσαν στο σπίτι του για να το δοκιμά σουν. Δείγματα στάλθηκαν από τους δύσπιστους στα εργαστήρια για ανάλυση, όπου αποδείχθηκε ότι το νερό του Σάουμπεργκερ δεν ξεχώριζε καθόλου από το φρέσκο νερό μιας πηγής, τουλά­χιστον χημικά…

Τα σχέδια του Σάουμπεργκερ για υγιή πόσιμο νερό, περιελάμ­βαναν και ανασχεδιασμό των σω­λήνων του νερού, φτιαγμένων α­πό νέα υλικά. Ήταν τελείως αντί­θετος με τους σιδερένιους και τους τσιμεντένιους σωλήνες, τους οποίους όχι μόνο έκρινε ιδιαίτερα επικίνδυνους, αλλά θεωρούσε ότι προκαλούσαν καρκίνο. Το λάθος υλικό του σωλήνα, προκα­λούσε φθορά του από την συνεχή χρήση, αλλά και έδινε ζημιογό­νες ιδιότητες στο ίδιο το νερό. Επιπλέον, τα τοιχώματα των σω­λήνων του πόσιμου νερού πρέπει να είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να “ενθαρρύνουν” την ροή του νε­ρού όπως συμβαίνει και στην Φύση. Ταυτόχρονα έπρεπε να εί­ναι και κακός αγωγός της θερμό­τητας, όπως το καλό και υγιές ξύ­λο. Το υγιές και σωστά χρησιμο­ποιημένο ξύλο, είναι τόσο γερό στον χρόνο όσο και το σίδερο. Επιπλέον, οι σωλήνες πρέπει να  περνούν μέσα από μαλακό, αμ­μώδες έδαφος. Αν η υδρορροή διευθετηθεί με έναν φυσικά σω­στό τρόπο – με την μορφή της δι­πλής περιστροφής – όπωςς ακρι­βώς συμβαίνει και στις ελεύθερες πηγές και ποτάμια, τότε το νερό που θα διοχετεύεται στα σπίτια των ανθρώπων θα είναι δροσερό, φρέσκο, γεμάτο ενέργεια – και θα περιέχει λιγοστά αέρια. Επί­σης, τα παθογονικά βακτήρια θα εξαφανίζονται μέσα σε τέτοιους σωλήνες. Μια μορφή αυτών των σωλήνων κατατέθηκαν το 1934 και ο Σάουμπεργκερ πήρε την πατέντα. Οι προτάσεις του Δρ. Σάουμπεργκερ για την φυσική χρησιμοποίηση του νερού ήταν πολύ αμφιλεγόμενες στους επι­στημονικούς κύκλους:

Το νερό πρέπει να αφήνεται να ρέει και να ωριμάζει στο δικό του φυσικό περιβάλλον που – α­νάμεσα σε άλλα πράγματα – προ­ϋποθέτει φυσικά αναπτυγμένο δάσος, που περιέχει πολλών ει­δών δέντρα. Κάθε εκτροπή του νερού με αφύσικο τρόπο και κά­θε καταστροφή δάσους πρέπει να σταματήσουν, πριν να είναι πολύ αργά.  

Όλες οι υδροροές, από τα μικρά ρυάκια μέχρι τους μεγά­λους ποταμούς, πρέπει να έχουν όχθες με δέντρα και θάμνους για να τους παρέχουν φυσική σκιά.

Οι υδροκατασκευές πρέπει να είναι αρμονικές με τις ανά­γκες του νερού και δεν πρέπει να αλλάζουν τις φυσικές μορφές κί­νησης του.
Οι σωλήνες του νερού – και όλες οι άλλες μέθοδοι μεταφο­ράς νερού – πρέπει να είναι σχε­διασμένοι με τέτοιο τρόπο και α­πό τέτοια υλικά, που να προω­θούν την διατήρηση και την ανά­πτυξη της ιδιαίτερης βιολογικής ποιότητας του νερού.

Πόσα χρόνια άραγε να απέχου­με από τότε που θα αναλάβουν τις… ΕΥΔΑΠ και τις ΔΕΗ του πλανήτη άνθρωποι με γνώση και φαντασία; (αντί των κοντόφθαλ­μων κομματικών στελεχών της Ελλάδας…). Πόσο αργεί η εποχή που η πρόληψη αλλά και η θερα­πεία πολλών ασθενειών, θα επιτυγχάνεται με τη βελτίωση του δικτύου υδροδότησης; Τότε βέβαια, το νερό που θα τρέχει στις βρύσες δεν α είναι H2Ο, αλλά το ίδιο το “αίμα της γης”.


Νέες μορφές κίνησης και ενέργειας
Ο Δρ. Σάουμπεργκερ ασχολή­θηκε και με την παραγωγή χρήσιμων μορφών ενέργειας. Μέσα από παρατηρήσεις και πειράματα, είχε εντοπίσει την α­ντίθεση ανάμεσα στις μεθόδους της Φύσης και της τεχνολογίας των ανθρώπων. Βεβαιωνόταν όλο και πιο πολύ ότι η ανθρώπινη τε­χνολογία θα απειλούσε την ζωή του ίδιου του πλανήτη, τον οποίο τον έβλεπε σαν έναν τεράστιο ζωντανό οργανισμό, πάνω στον οποίον εμείς είμαστε οι μικροορ­γανισμοί του.
«Οι ατμομηχανές και οι μηχα­νές εσωτερικής καύσης – πάνω στις οποίες στηρίζεται ο σύγχρο­νος κόσμος – δεν λειτουργούν ού­τε στο πενήντα τοις εκατό της απαιτούμενης δραστηριότητας. ΙΙερισσότερη από την μισή ενέρ­γεια που χρησιμοποιούν, κατα­στρέφεται ή αχρηστεύεται. Γιατί λειτουργούν τόσο άσχημα; Η Φύ­ση μας δίνει την απάντηση: Γιατί χρησιμοποιούμε λάθος μορφή κίνησης…»



Η μορφή_κίνησης που δημιουργεί, αναπτύσσει, εξαγνίζει και «μεγαλώνει, είναι η “υπερβο­λική σπειροειδής κίνηση”, που εξωτερικά είναι φυγόκεντρη και εσωτερικά κινείται προς το κέ­ντρο. Την συναντούμε παντού στην Φύση: στις σπείρες τθ)ν νε­φελωμάτων του διαστήματος, στην κίνηση του ηλιακού μας συστήματος, στον σχηματισμό του γαλαξία, στην φυσική ροή του νερού, στην κυκλοφορία του αί­ματος, στα ρεύματα του αέρα.
Από την άλλη, η καταστροφι­κή και διαλυτική μορφή κίνη­σης στην Φύση έχει την αντίθε­τη φορά, από το κέντρο προς τα έξω, προς την περιφέρεια – σε ευθείες γραμμές. Τα στοιχεία ε­ξαναγκάζονται να κινηθούν έξω από το κέντρο. Το μέσο πρώτα αδυνατίζει κι έπειτα διαλύεται και καταστρέφεται.
Η περιστροφική κίνηση προς τα μέσα – η «υπερβολική σπειρο­ειδής κίνηση» – είναι συνώνυμη με την πτώση της θερμοκρασίας, την συστολή, τη συγκέντρωση. Η αντίστροφη κίνηση είναι συνώνυμη με την άνοδο της θερμοκρασίας, την θερμότητα, την διαστολή, την επέκτα­ση, την έκρηξη.

Ολόκληρη η σύγχρονη τεχνο­λογία μας βασίζεται πάνω στην ιδέα της κατάρρευσης, στο μέσο της θερμότητας, της ανάφλεξης, της έκρηξης, της προέκτασης… Ο Σάουμπεργκερ συμπέρανε ότι τα ζημιογόνα και φτωχά αποτε­λέσματα της σύγχρονης τεχνολο­γίας, προέρχονται από την αντί­σταση της Φύσης στην επιθυμία του ανθρώπου για καταστροφή και αποσύνθεση! Τα προβλήμα­τα των μεγάλων θερμοκρασιών, η αντίσταση του αέρα, το φράγ­μα του ήχου, είναι επιβεβαιώσεις ότι ο άνθρωπος βρίσκεται σε λά­θος μονοπάτι.

«Η τεχνολογία μας, οδηγεί στον θάνατο! Σπαταλά κάρβουνο κα πετρέλαιο, τα οποία έχουν πιο ση­μαντικούς οικολογικούς ρόλους από το να καίγονται σε avόητεc μηχανές, που αναλώνουν τα υλικά και που δηλητηριάζουν και μολύ­νουν όλο μας το περιβάλλον.»! Αυτές τις απόψεις εξέφραζε ο Σάουμπεργκερ, την δεκαετία τ 1930, όταν καμιά μεγάλη οικολο­γική καταστροφή δεν ήταν ακό­μη ορατή σων ορίζοντα…
Πρότεινε έναν άλλο τρόπο- μιά βιοτεχνολογική μέθοδο – πα­ραγωγής ενέργειας. Μια μέθοδο που θα χρησιμοποιεί την κυκλοειδή μορφή κίνησης, για την θετική παραγωγή ενέργειας από τον αέρα και το νερό. Σύμφωνα με τον παράξενο προφήτη, sη διάσπαση του ατόμου και η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας οδηγεί το μέλλον των κοινωνιών μας στην απόλυτη καταστροφή.
«Οι θεωρίες του Αϊνστάιν για την απόκτηση ενέργειας από την διάσπαση του ατόμου, είναι μιά προσβολή ενάντια στην Φύση. Ένας βιασμός της… Μπορούμε ό­μως να κάνουμε χρήση της ατομι­κής ενέργειας μέσω της βιοτεχνολογίaς της σύντηξης…»

‘ Ο Σάουμπεργκερ θέλησε να μιμηθεί την σύντηξη που συμβαί­νει στη Φύση με τον σχεδιασμό των μηχανημάτων του που ονό­μασε ‘;μηχανές σύντηξης”. Yποστήριζε_ότι ήταν μοναδικές γιατί δεν χρειάζονταν καύσιμα! «Όλα τα καταστροφικά συστήματα είναι βασι­σμένα πάνα σε κινητήρες έκρηξης, αλλά οι κινητήρες σύντηξης δημιουργούν την δική τους πηγή ενέργειας, με την διαμαγνητική χρήση του νερού και του αέρα. Δεν χρειάζονται άνθρα­κα, πετρέλαιο, ουράνιο ή ενέργεια από την διάσπαση του ατόμου, γιατί μπο­ρούν να παράγουν τψ δική τονς ενέρ­γεια (ατομική) με βιολογικά μέσα και σε ανεξάντλητη ποσότητα – σχεδόν χα-, ρίς καθόλου κόστος. Η ενέργεια  μπο­ρεί να είναι Βιο-ηλεκτρική, δηλαδή καταστροφική, ή Βιο-μαγννητική, δη λαδή αναζαογονητική...»,
Ο Σάουμπεργκερ εστίασε όλο του το ενδιαφέρον στην κατα­σκευή μιας μηχανής για να πα­ράγει ενέργεια απευθείας από νερό και αέρα. Εργάστηκε πάνω σ’ αυτό το 1932 μαζί με τον Δρ. Βίντερ, ένα μηχανικό από την Βιέννη. Είναι γνωστό ότι κατα­σκεύασαν δύο τέτοια μοντέλα, α­πό τα οποία το ένα καταστράφη­κε, γιατί εκτινάχτηκε στο ταβάνι του εργαστηρίου! Δεν μπόρεσε να ελέγξει την τεράστια ποσότη­τα ενέργειας που δημιούργησε. Εφ’ όσον δεν εμπιστεύτηκε τον τρόπο κατασκευής σε κανέναν και πειραματιζόταν συνήθως μό­νος, τα αποτελέσματα και οι λε­πτομέρειες αυτών των παράξε­νων ερευνών δεν είναι γνωστά. Πιστεύεται ότι έχουν καταλήξει στα χέρια των ΗΠΑ…

Μια συνάντηση με τον Χίτλερ
Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, ο Αδόλφος Χίτλερ άκου­σε για τον Αυστριακό με τις πρω­τότυπες ιδέες για την τεχνολογία και τις παράξενες εφευρέσεις του. Τον προσκάλεσε σε μιά συ­νάντηση, μέσω της Γερμανικής πρεσβείας. Ο Σάουμπεργκερ παρουσιάστηκε ανακαλύπτοντας ό­τι ο Γερμανός Καγκελάριος ήταν πάρα πολύ καλά ενημερωμένος για το έργο του και για τις έρευνές του.
Ο Χίτλερ του ζήτησε μιά λεπτο­μερή εξήγηση των ιδεών και των πειραμάτων του και ο Σάουμπερ­γκερ μίλαγε χωρίς διακοπή για μία ώρα. Περιέγραψε τα λάθη των συγχρόνων τεχνολόγων, τους κινδύνους που εγκυμονούσαν οι μέθοδοι τους για την φύση, αλλά και τις ατέλειες που παρουσίαζε το τετραετές επιστημονικό πρό­γραμμα του Χίτλερ.
Όταν τελείωσε, ο Χίτλερ τον ρώτησε: «Με τι θα αντικαταστή­σεις τις γεννήτριες και τις μεθό­δους που χρησιμοποιούμε σήμε­ρα;» Ο Σάουμπεργκερ απάντη­σε: «Δώσε μου εγκαταστάσεις και προσωπικό – και τα υλικά που θα χρειαστώ – και σε λίγους μήνες θα δεις τις μεθόδους μου για την παραγωγή ενεργείας. Τότε θα μπορείς να αποφασίσεις μόνος σου ποια είναι η πιο αποτελε­σματική και η πιο σωστή μέθο­δος, με τις καλύτερες προοπτικές για το Μέλλον…» -«Και ποια θα είναι η πηγή των καυσίμων μα τις γεννήτριες σου;…» Νερό και αέρας. Περιέχουν όλη την ε­νέργεια που χρειαζόμαστε… ‘.
Τότε ο Χίτλερ έδωσε διαταγή στον γραμματέα της κυβέρνη­σης: «Δώστε σ’ αυτόν τον Αυ­στριακό – που έχει ιδέες που με ενδιαφέρουν πολύ – όλα όσα χρειάζεται για να αποδείξει ότι έχει δίκιο….»

Μόλις ο Σάουμπεργκερ απο­χώρησε, ο διευθυντής του “Επι­στημονικού Ινστιτούτου Κάιζερ” αλλά και υφυπουργός, Φρίντριχ Βίλουν – ο οποίος είχε παρακο­λουθήσει την συζήτηση – πλησία­σε τον Σάουμπεργκερ και τον κα­τηγόρησε ότι προσπαθούσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Χίτλερ για να του βάλει «ανόητες ιδέες” στο μυαλό. Οι δυο άντρες λογομάχησαν πολύ έντονα και ο Σάουμπεργκερ έφυγε πολύ θυμω­μένος. Αργότερα όταν τον ξανα­κάλεσαν στην Καγκελαρία, δεν πήγε αλλά έφυγε στην Αυστρία.
Όταν το 1938 η Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία, αμέ­σως ο Σαάουμπεργκερ έλαβε μή­νυμα από τον Τζούλιους Στράικερ, ότι υπήρχε ρητή διαταγή του Φύρερ, να του παρέχουν ότι ζητήσει. Του έδωσαν δέκα εκα­τομμύρια μάρκα για να διευθε­τήσει με τις μεθόδους του την ξν-λεία και τα δάση της Βαυαρίας, της Βόρειας Αυστρίας και της Βοημίας. Ένα μεγάλο εργαστή­ριο στην Νυρεμβέργη ήταν επί­σης διαθέσιμο για τις έρει -του. Εκεί, ο Σάουμπεργκερ, μαζί με τον γιο του Βάλτερ, συνέχισαν τα πειράματα για να εξάγουν η­λεκτρική ενέργεια απευθείας α­πό μια υδρορροή.
Σύντομα τα ηλεκτρικά φαινό­μενα άρχισαν να εμφανίζονται, το φορτίο μπορούσε να ενισχυθεί μέχρι τα 50.000 βολτς. Το ότι το νερό μπορούσε να παράγει από μόνο του τόσο μεγάλο φορτίο ή­ταν κάτι το απίστευτο. Αλλά προς στιγμήν δεν κατέληξε σε κάποια πρακτική χρήση – κι έτσι επέστρεψε για λίγο στην Αυ­στρία.   

Μετά το ξέσπασμα του Β’ Πα­γκοσμίου Πολέμου, το 1943, κά­λεσαν τον Σάουμπεργκερ για στρατιωτική υπηρεσία, γιατί α­κόμη και οι γέροι έπρεπε να πο­λεμήσουν. Διορίστηκε διοικητής ενός λόχου αλεξιπτωτιστών(!) στην Ιταλία, αλλά δεν έμεινε για πολύ εκεί, όταν έφτασαν διατα­γές από τον Χίμλερ για να πα­ρουσιαστεί στο Κολέγιο των Ες-Ες σιο Ρόζενχάγκελ της Βιέννης.
Όταν έφτασε εκεί, οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μάουτχάουζεν. Εκεί συναντήθη­κε με τον υπασπιστή του Χίμλερ που του έδωσε το μήνυμα: «Σκε­φτήκαμε πολύ τις επιστημονικές σου έρευνες και καταλήξαμε ότι είναι πολύ σημαντικές. Μπορείς να διαλέξεις… Ή θα μείνεις στο Μάουτχάουζεν ν’ αναλάβεις την διοίκηση μιας επιστημονικής ο­μάδας από τεχνικούς και φυσι­κούς που θα σου δώσουμε από τους κρατουμένους, για να κατα­σκευάσεις μηχανές που θα χρη­σιμοποιούν την ενέργεια που α­νακάλυψες, ή αλλιώς θα σε κρε­μάσουμε..

Ο Σάουμπεργκερ, φυσικά δέ­χτηκε και άρχισε μιά περίοδος ε­ντατικής έρευνας. Υπάρχουν α­ξιόπιστες μαρτυρίες επιστημό­νων που δούλεψαν μαζί του στο Κολέγιο των Ες-Ες στην Βιέννη, ότι ξεκίνησε να τελειοποιεί μο­ντέλα “ιπτάμενων αντικειμένων” με βιοτεχνολογικά μέσα! Το 1945, ο Σάουμπεργκερ ανακοί­νωσε ότι τα λειτουργικά σχέδια για ιπτάμενα οχήματα και υπο­βρύχια είχαν τελειώσει και μπο­ρούσαν να κατασκευαστούν δυο διαφορετικά μοντέλα.
Με τις νέες μορφές κίνησης και ενέργειας που είχε ανακαλύ­ψει, κατασκεύασε πολλά μοντέλα ιπτάμενων δίσκων, τα οποία λει­τούργησαν και πέταξαν, ακόμη και επανδρωμένα, σε μυστικές δοκιμαστικές πτήσεις!
Μεγάλο μυστήριο καλύπτει ό­λη την υπόθεση, για τους Ιπτάμε­νους Δίσκους που κατασκεύασαν οι Ναζί… Στο τέλος του πολέμου, εμφανίστηκε μια ομάδα Αμερι­κανών που φαινόταν να καταλα­βαίνει τι συμβαίνει – και κατά­σχεσε τα πάντα. Έπειτα από α­νακρίσεις, ο Σάουμπεργκερ μπή­κε σε “πρόγραμμα προστασίας και παρακολούθησης”. Ένα ση­μαντικό κομμάτι της μηχανής, που κρατούσε μυστικά ο Σάου­μπεργκερ σε ένα διαμέρισμα, α­νακαλύφθηκε από τις Ρωσικές μυστικές υπηρεσίες.

Ανατίναξαν το διαμέρισμα φεύγοντας, για να μην ανακαλύψει κάποιος άλλος τυχόν πληροφορίες που τους διέ­φυγαν…
Πολλοί από τους κρατούμε­νους συνεργάτες του Σάουμπερ­γκερ ήταν Ρώσοι, που επέστρε­ψαν στην Σοβιετική Ένωση. Όταν οι Ρώσοι ανέπτυξαν τις διαστημικές ρουκέτες τους, κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι εί­χαν κάνει χρήση κάποιων σχε­δίων του Σάουμπεργκερ. Άλλωστε είναι γνωστό ότι πολύ μεγάλο μέρος των τεχνολογικών εξελίξε­ων που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, οφείλεται στην εκμετάλ­λευση των Ναζιστικών επιστημο­νικών προγραμμάτων από τους Συμμάχους.
Στην δεκαετία του ’50, ο Σάου­μπεργκερ κρατήθηκε παρά την θέληση του στις Η.Π.Α., όπου τον ανάγκασαν να δουλέψει σε έ­να μυστικό εργαστήριο στην Αρι­ζόνα. Αργότερα, του επέτρεψαν επιστρέψει στην πατρίδα του.


Πέντε μέρες έπειτα από την επι­στροφή στο σπίτι του – στις 25 Σεπτεμβρίου 1958 – ο Βίκτωρ Σάουμπεργκερ πέθανε στο Λιντς (γενέτειρα και του Χίτλερ), σε η­λικία 73 ετών. Έλεγε ξανά και ξανά: «Μου πήραν τα πάντα.Τα πάντα! Δεν μου ανήκει καν ο εαυτός μου…»



ΠΗΓΗ: ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ,ΤΕΥΧΟΣ 52

feature, επιστήμη

The best case scenario: Άνθρωποι που φωτοσυνθέτουν


Σε παγκόσμια επιστημονική ημερίδα ο Νορβηγός γενετιστής Λαρς Ούλριχ ανακοίνωσε ότι επιτεύχθηκε στα εργαστήρια της Norveetech η εμφύτευση χλωροφυλλικών κυττάρων στην ανώτερη στοιβάδα του ανθρώπινου δέρματος.
Αυτό δίνει στους τροποποιημένους οργανισμούς τη δυνατότητα να παράγουν ενέργεια μέσω της φωτοσύνθεσης.
Τα πλεονεκτήματα αυτής της κοσμοϊστορικής ανακάλυψης είναι τα ακόλουθα:
1) Οι άνθρωποι δε θα πεινάνε πια ούτε θα χρειάζονται να τρέφονται. Θα τρώνε μόνο για την απόλαυση.
2) Για να γίνει φωτοσύνθεση χρειάζεται ηλιακή ενέργεια, νερό και… διοξείδιο του άνθρακα. Οι άνθρωποι δε θα εκπνέουν. Έτσι θα αποσυμφορηθεί και η ατμοσφαιρική κατάσταση.
3) Αδυνάτισμα. Ο οργανισμός με τη φωτοσύνθεση παράγει ακριβώς όση ενέργεια καταναλώνει. Αν φάει κάτι (πχ ένα γουρουνόπουλο και τρία προφιτερόλ) μειώνει την ποσότητα της παραγόμενης ενέργειας (με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούν τα υβριδικά αυτοκίνητα) και έτσι δεν παίρνει γραμμάριο λίπους.
4) Οι άνθρωποι δε χρειάζονται να πηγαίνουν στην τουαλέτα ούτε να χρησιμοποιούν χαρτί υγείας (σωτηρία των δασών).
5) Εξάλειψη της πείνας του τρίτου κόσμου.
6) Μείωση των ασθενειών που σχετίζονται με την κακή διατροφή.

 Μόνο μειονέκτημα της εν λόγω μεθόδου είναι ότι οι υβριδικοί άνθρωποι γίνονται πράσινοι, αλλά αυτό, λέει ο Ούλριχ, δε θα είναι πρόβλημα όταν όλοι οι άνθρωποι θα είναι πράσινο.

Ο επιστημονικός κόσμος δέχτηκε με επιφύλαξη την ανακάλυψη του Νορβηγού επιστήμονα, και οι αλυσίδες σούπερ-μάρκετ μιλήσανε για απάνθρωπες μεθόδους που θα οδηγήσουν σε οικονομική κατάρρευση.


Τα συμπεράσματα δικά σας.

Γελωτοποιός

feature, επιστήμη

Οι πιο ‘ενοχλητικές’ επιστημονικές ανακαλύψεις

Μήπως θα αισθανόμασταν καλύτερα αν δεν γνωρίζαμε κάποιες επιστημονικές ανακαλύψεις, όπως αυτές που παραθέτουμε παρακάτω ;

1. Η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος.


Μας πήρε  πάνω από 400 χρόνια για να συνηθίσουμε στην ιδέα, αλλά ακόμα μας παραξενεύει. Όλοι μας διακρίνουμε ξεκάθαρα τον ήλιο να εμφανίζεται ανατολικά, να διασχίζει τον ουρανό και να εξαφανίζεται στα δυτικά. Αισθανόμαστε την γη σταθερή και επίπεδη. Όταν ο Κοπέρνικος είπε ότι η Γη και άλλοι πλανήτες βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, οι συνάδελφοι του τον χαρακτήρισαν παράλογο.

Στην συνέχεια ο Γαλιλαίος, με την βοήθεια του τηλεσκοπίου, κατάφερε να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ηλιοκεντρική θεωρία. Πολλοί ερευνητές εκνευρίστηκαν από αυτή την ανακάλυψη,  και αρνήθηκαν ακόμα και να κοιτάξουν μέσα από το τηλεσκόπιο. Όμως πιο εξοργιστική είναι η αντιμετώπιση του Γαλιλαίου από την Καθολική Εκκλησία. Οι απόψεις του ήταν αντίθετες με την Αγία Γραφή («Στήτω ήλιος κατά Γαβαών…»), και η «Ιερά Εξέταση» τον καταδίκασε σε κατ” οίκον περιορισμό χωρίς χρονικό όριο, λόγω «βαρύτατων εγκλημάτων» και «υποψίας αίρεσης». Ο μύθος αναφέρει ότι εξερχόμενος ο Γαλιλαίος από την αίθουσα όπου συνεδρίαζε η «Ιερά Εξέταση», αναφώνησε «και όμως γυρίζει».

2. Τα μικρόβια μας κερδίζουν.

Τα αντιβιοτικά και τα εμβόλια έχουν σώσει εκατομμύρια ζωές. Χωρίς αυτά τα θαύματα της σύγχρονης ιατρικής, πολλοί από εμάς θα είχαν πεθάνει από την παιδική τους ηλικία εξαιτίας πολιομυελίτιδας, ευλογιάς ή άλλων ασθενειών.

Όμως υπάρχουν μικρόβια που εξελίσσονται πιο γρήγορα από όσο μπορούμε να βρούμε τρόπους για την καταπολέμησή τους. Για παράδειγμα, ο ιός της γρίπης μεταλλάσσεται πολύ γρήγορα, οπότε ο εμβολιασμός του περασμένου έτους είναι συνήθως αναποτελεσματικός για το στέλεχος του τρέχοντος έτους.

Τα νοσοκομεία έχουν μολυνθεί με βακτήρια σταφυλόκοκκου, που είναι ανθεκτικά στα αντιβιοτικά και μπορούν να μετατρέψουν μια μικρή πληγή, σε λοίμωξη επικίνδυνη ακόμα και για τη ίδια την ζωή. Επιπλέον νέες ασθένειες μεταφέρονται από τα ζώα στον άνθρωπο, όπως ο ιός Έμπολα από τους πιθήκους, SARS από το σιβέτ, Hantavirus από τα τρωκτικά, η γρίπη των πτηνών, η γρίπη των χοίρων. Επιστρέφει ακόμα και η φυματίωση, επειδή ορισμένα στελέχη του βακτηρίου έχουν αναπτύξει μεγάλη ανθεκτικότητα.

3. Τα νόστιμα φαγητά κάνουν κακό στην υγεία μας.

Το 1948,  5.000 κάτοικοι της Μασαχουσέτης, συμμετείχαν σε μια μακροχρόνια μελέτη των παραγόντων κινδύνου για καρδιακή νόσο (η μελέτη διαρκεί ακόμα, και συμμετέχουν τα εγγόνια των αρχικών εθελοντών). Αυτή, αλλά και οι επόμενες μελέτες, έδειξαν ότι ο κίνδυνος για καρδιακή νόσο, εγκεφαλικά επεισόδια διαβήτη, ορισμένες μορφές καρκίνου καθώς και άλλων προβλημάτων υγείας, αυξάνεται όταν καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες από νόστιμο φαγητό.

Τηγανητές μπριζόλες, αλμυρές τηγανιτές πατάτες, αυγά με μπέικον, φοντάν με σαντιγί-αποδεικνύεται ότι είναι δολοφόνοι. Σίγουρα, κάποια νόστιμα τρόφιμα είναι υγιεινά όπως τα βατόμουρα, τα μπιζέλια, τα καρύδια, ακόμη και το κόκκινο κρασί.

Σε τελική ανάλυση,οι γευστικές προτιμήσεις του ανθρώπου εξελίχθηκαν σε περιόδους έλλειψης, όταν ήταν αναμενόμενο για τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες προγόνους μας να τρώνε όσο γίνεται περισσότερο αλάτι, λιπαρά και ζάχαρη. Όμως την σημερινή εποχή, της πίτσας και του καθιστικού τρόπου ζωής,  τέτοιες διατροφικές επιλογές είναι επικίνδυνες.

4. E = mc ²

Η διάσημη εξίσωση του Αϊνστάιν είναι σίγουρα μια από τις πιο λαμπρές και όμορφες επιστημονικές ανακαλύψεις, αλλά είναι παράλληλα και μια από τις πιο ανησυχητικές. Η ενέργεια που προκύπτει από την εξίσωση, εξαρτάται από το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός (299.792.458 μέτρα ανά δευτερόλεπτο).

Όταν  ο πολλαπλασιαστής είναι τόσο μεγάλος, δεν χρειάζεται μεγάλη μάζα για να δημιουργηθεί αρκετή ενέργεια ικανή να καταστρέψει μια πόλη. Ένα μείγμα πλουτωνίου επαρκεί !

5. Δεν έχουμε τον έλεγχο του εγκεφάλου μας

Ο Φρόιντ μπορεί να έκανε λάθος στις λεπτομέρειες, όμως μια από τις κύριες διαπιστώσεις του (ότι πολλές συμπεριφορές , πεποιθήσεις και συναισθήματα, προκαλούνται από παράγοντες που δεν έχουμε επίγνωση) θεωρείται σήμερα σωστή.

Αν είστε σε χαρούμενη, αισιόδοξη, φιλόδοξη διάθεση, ελέγξτε τις καιρικές συνθήκες.Οι ηλιόλουστες μέρες κάνουν τους ανθρώπους πιο ευτυχισμένους.

Σε ένα τεστ γεύσης, το πιθανότερο είναι να  προτιμήσετε  το πρώτο δείγμα, ακόμη και αν όλα τα δείγματα είναι πανομοιότυπα και έχουν ίδια γεύση.

Όσο πιο συχνά βλέπετε ένα πρόσωπο ή ένα αντικείμενο, τόσο πιο πολύ το επιθυμείτε.

Η έλξη για κάποιο άλλο άτομο βασίζεται εν μέρει στην μυρωδιά.

Οι νοητικές μας ελλείψεις είναι αρκετές: με βάση κάποια γεγονότα καταλήγουμε σε λάθος γενικεύσεις,  παρερμηνεύουμε δεδομένα για να υποστηρίξουμε τις προκαταλήψεις μας, και επιπλέον εύκολα επηρεαζόμαστε από άσχετες λεπτομέρειες.

Και αυτό που θεωρούμε ως μνήμη,  είναι απλώς ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας κάθε φορά που ανακαλούμε ένα γεγονός.

6. Έχουμε κοινό πρόγονο με τους πιθήκους.

Το βιβλίο του Δαρβίνου «On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or The Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life» (γνωστό ως «Η καταγωγή των ειδών») που εκδόθηκε το 1859, καθιέρωσε την εξέλιξη από κοινή καταγωγή ως την πρωταρχική επιστημονική εξήγηση για την ποικιλότητα στην φύση.

Μπορεί να έχουμε μεγαλύτερη ικανότητα για αφηρημένη σκέψη από τους χιμπατζήδες,  είμαστε όμως πιο αδύναμοι από ό, τι οι γορίλες και λιγότερο ευκίνητοι από τους ουραγκοτάγκους.

Τα τελευταία 15ο χρόνια, από τότε που δόθηκε στη δημοσιότητα το βιβλίο περί της Καταγωγής των Ειδών,  οι άνθρωποι διαφωνούν πάνω στο θέμα της εξέλιξης. Όμως, ό, τι έχουμε μάθει από τότε -στη βιολογία, γεωλογία,  γενετική,  παλαιοντολογία, ακόμη και στην χημεία και την φυσική-  συμφωνεί με την άποψη του Δαρβίνου.

Σημείωση:

Ο άνθρωπος δεν προέρχεται από τους χιμπατζήδες

Ο άνθρωπος δεν εξελίχθηκε από τους χιμπατζήδες

Μια παρεξήγηση της θεωρίας της εξέλιξης έχει ως αποτέλεσμα να πιστεύουν αρκετοί ότι ο άνθρωπος προήλθε από τους χιμπατζήδες. Στην πραγματικότητα, τόσο οι άνθρωποι όσο και οι χιμπατζήδες προέρχονται από κοινό πρόγονο. Εκατομμύρια χρόνια πριν, αυτός ο πρόγονος χωρίστηκε σε δύο διαφορετικά είδη, ένα εκ των οποίων εξελίχθηκε στους πιθήκους (όπως χιμπατζήδες και γορίλες) κι ένα σε ανθρωποειδές (ο πρόδρομος του ανθρώπου).

7. Το σύμπαν είναι φτιαγμένο από υλικό που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε.

Όλα όσα φαντάζεστε για το σύμπαν (πλανήτες, αστέρια, γαλαξίες, μαύρες τρύπες, σκόνη) αποτελούν μόλις το 4% από ότι είναι εκεί έξω. Το υπόλοιπο αποτελείται από  σκοτεινή ύλη (το 23% του σύμπαντος), και σκοτεινή ενέργεια (το  73%).

Οι επιστήμονες κάνουν κάποιες σκέψεις για το τι είναι η σκοτεινή ύλη, αλλά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για τη σκοτεινή ενέργεια. Ο κοσμολόγος Michael Turner (πανεπιστήμιο του Σικάγο) χαρακτήρισε την σκοτεινή ενέργεια ως «το πιο βαθύ μυστήριο όλης της επιστήμης.»

Οι αστρονόμοι γνωρίζουν ότι, χάρη σε αυτά τα σκοτεινά μέρη, το σύμπαν διαστέλλεται. Και όχι μόνο επεκτείνεται, αλλά επεκτείνεται όλο και πιο γρήγορα.

antikleidi

feature, επιστήμη

Όταν η επιστήμη ‘συναντάει’ την τέχνη.

Μια γρήγορη ματιά στις παρακάτω εικόνες, μας δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για τα τελευταία εκθέματα από κάποιο μουσείο σύγχρονης τέχνης. Όμως δεν είναι έτσι.

Αυτές οι παράξενες και πολύχρωμες εικόνες, είναι από  τον διαγωνισμό φωτογραφίας σχετικά με την επιστήμη της μηχανικής, που γίνεται κάθε χρόνο στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Έχουν μεγεθυνθεί  με τη χρήση, τελευταίας τεχνολογίας, τεχνικών  φωτογράφησης.  Δηλαδή δεν είναι απλώς όμορφες εικόνες, αλλά συμβάλουν και στην πρόοδο της επιστήμης της  μηχανικής.

Παρακάτω παραθέτουμε τις φωτογραφίες που κέρδισαν τις 6 πρώτες θέσεις στο φετινό διαγωνισμό, καθώς και κάποιες που διακρίθησαν σε προηγούμενους διαγωνισμούς.

_______________________________________


2011 – 1η θέση

Η εικόνα είναι από ένα ηλιακό κύτταρο, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί πολύ αποδοτικά για τη συγκομιδή της ενέργειας του ήλιου. Η ηλιακή τεχνολογία είναι ακόμα πολύ δαπανηρή για να μπει σε  παραγωγή. Η προσπάθεια γίνεται ώστε να περιοριστεί το κόστος. Σ” αυτή την φωτογραφία, ένα πολυεπίπεδο  ηλιακό κύτταρο έχει αναπτύξει διάφορες “φούσκες” γύρω του με αποτέλεσμα να βγει αυτή η όμορφη, μικροσκοπική εικόνα.

_______________________________________


2011 – 2η θέση

Οι κανόνες αναδίπλωσης  του χαρτιού και πώς μπορούν να εφαρμοστούν στην μηχανική.

_______________________________________


2011 – 3η θέση

Κοντινό πλάνο από τα μάτια, τα φτερά και τα πόδια του παράσιτου “μύγα των φρούτων’.

_______________________________________


2011 – 4η θέση

Η μικροσκοπική κυτταρική δομήαπό μία φθορίζουσα χρώση από ανοξείδωτο χάλυβα.

_______________________________________


2011 – 5η θέση

Η ανάπτυξη των κρυστάλλων αλατιού.

_______________________________________


2011 – 6η θέση

Η νανοδομή οξειδίου το οποίο έχει θερμανθεί στους 350C.

_______________________________________


2010 – 1η θέση

Έκρηξη σε κινητήρα αεροσκάφους. Άσχημες καιρικές συνθήκες ή απρόβλεπτες καταστάσεις, θα μπορούσαν να  προκαλέψουν το σβύσιμο της καύσης στον κινητήρα, με επακόλουθο την απώλεια ισχύος.  Η φωτογραφία έχει ληφθεί ελάχιστα  χιλιοστά του δευτερολέπτου πριν σβήσει η φλόγα. Οι σχεδιαστές κινητήρων αεροσκαφών θα πρέπει να μελετούν την φυσική αυτού του συμβάντος.

_______________________________________


2008 – 1η θέση

Η φωτογραφία δείχνει την ανάπτυξη μιας ενδιάμεσης φάσης υγρών κρυστάλλων, σε μια κατάσταση που δεν είναι ούτε κρυσταλλική ούτε ρευστό, αλλά κάτι ενδιάμεσο.

_______________________________________


2008 – 2η θέση

Η φωτογραφία έχει  ληφθεί κατά το ηλιοβασίλεμα (15/3/2007)  και αποτυπώνει  την πρώτη νύχτα με “πράσινη” ενέργεια στο απομονωμένο χωριό Masai της Κένυας. Εκεί αναπτύχθηκαν μικρής κλίμακας ανεμογεννήτριες που παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια στο χωριό.

_______________________________________


2008 – 3η θέση

Αποτυπώνει το PDMS , ένα ελαστικό αναστρέψιμο πολυμερές. Χρήσιμο στην υλοποίηση ηλεκτρονικών κυκλωμάτων.

_______________________________________


2007 – 1η θέση

Φοιτητές έφτιαξαν έναν μικρό πύραυλο με κόστος μικρότερο από 1000$. Μία κάμερα δέθηκε πάνω του, και η φωτογραφία βγήκε όταν έφτασε σε υψόμετρο  105000 πόδια .

_______________________________________


2006 – 1η θέση

Δείχνει σταγόνες μελανιού που βγαίνουν από τα  ακροφύσια ψεκασμού ενός εκτυπωτή inkjet.

_______________________________________


Tρισδιάστατη νανοδομή από υλικό με βάση το πυρίτιο.

_______________________________________

 antikleidi

feature, επιστήμη

Χρειάστηκαν 128 υπολογιστές για την μοντελοποίηση του απλούστερου μικροβίου

To Mycoplasma genitalium έχει ένα από τα μικρότερα γονιδιώματα σε σχέση με όλους τους ζωντανούς οργανισμούς στον κόσμο, αποτελούμενο από μόνο 525 γονίδια. Μικρός αριθμός ακόμη και σε σχέση με το E. coli, ένα άλλο βακτήριο που έχει μελετηθεί ευρέως από τους επιστήμονες, το οποίο έχει 4.288 γονίδια. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ και του Ινστιτούτου «Κρεγκ Βέντερ», με επικεφαλής τον καθηγητή βιοτεχνολογίας Μάρκους Κάβερτ,  κατάφεραν τη μοντελοποίηση του βακτηρίου με χρήση λογισμικού.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι το πόσο μεγάλη υπολογιστική ισχύς απαιτείται για να μοντελοποιηθεί εν μέρει ένας απλός οργανισμό. Χρειάστηκε να λειτουργήσει μια συστοιχία από 128 υπολογιστές για 9 έως 10 ώρες, για να αναπαράγει τα δεδομένα για τις 25 κατηγορίες των μορίων που εμπλέκονται στις διαδικασίες του κύκλου ζωής του κυττάρου.

Αυτό το γεγονός συνδέεται με ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα σχετικά με την τεχνολογία για τα επόμενα 50 χρόνια: πόσο επιτυχής θα είναι η βιοτεχνολογία;

Αφενός, έχουμε κάνει τεράστια βήματα στην περιγραφή των μοριακών διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα κατά τον κύκλο ζωής των οργανισμών. Δεν είμαι μόνο η γονιδιωματική, αλλά ολόκληρο το σετ των άλλων μορίων και αλληλεπιδράσεων τους (πχ: πρωτεϊνωματική,  επιγενωμικής, μεταγραφωμικής). Το νέο επίτευγμα αποδεικνύει το πόσο μακριά έχουμε φτάσει. Μπορούμε πια να προσομοιάσουμε τις  πιο γνωστές αλληλεπιδράσεις μέσα στο κύτταρο: πώς ο κώδικας  DNA  γίνεται πρωτεΐνες, πώς αλληλεπιδρούν οι πρωτεΐνες αυτές, και πώς το κύτταρο καταναλώνει ενέργεια.

Από την άλλη πλευρά, το βάθος και το εύρος της κυτταρικής πολυπλοκότητας είναι απίστευτα μεγάλο και δύσκολο στη διαχείρισή του. Το μοντέλο για τον απλό οργανισμό Μ. genitalium, απαίτησε την μοντελοποίηση 28 ξεχωριστών υποσυστημάτων,  και την ενοποίηση τους στην συνέχεια. Πολλοί επικριτές της συγκεκριμένης ερευνητικής εργασίας, θεωρούν ότι τα παραπάνω υποσυστήματα δεν επαρκούν για να θεωρηθεί ρεαλιστική η προσομοίωση.

Σήμερα, η προσομοίωση μίας και μόνο διαίρεσης ενός κυττάρου του μυκοπλάσματος απαιτεί περίπου δέκα ώρες επεξεργασίας από τους υπολογιστές και δημιουργεί μισό gigabyte δεδομένων. Είναι προφανές ότι με αυτό το ρυθμό δεν μπορούν οι επιστήμονες να προχωρήσουν πολύ πιο πέρα από την προσομοίωση ενός μοναδικού κυττάρου.

Ένα κύτταρο. Μία διαίρεση . Μισό gigabyte δεδομένων. Αναλογιστείτε ότι εκατομμύρια βακτήρια θα μπορούσαν να χωρέσουν στο κεφάλι μιας καρφίτσας και ότι τα περισσότερα από αυτά είναι πολύ πιο περίπλοκα από ό,τι το Μ. genitalium. Ή αναλογιστείτε  ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από 10 τρισεκατομμύρια (μεγάλα και σύνθετα) ανθρώπινα κύτταρα, και επιπλέον περίπου 90 ή 100 τρισεκατομμύρια βακτηριακά κύτταρα. Πόσοι υπολογιστές θα χρειαζόταν για να μοντελοποιηθεί το ανθρώπινο σώμα ; Αν είναι εφικτό βέβαια.

Το επίπεδο της βιολογικής πολυπλοκότητας θα μπορούσε πιθανώς να αντιμετωπιστεί στο μέλλον με την πρόοδο της τεχνολογίας. Όμως όπως φαίνεται, είναι πολύ δύσκολο να επεξεργαστούμε ή να βελτιστοποιήσουμε έμβια συστήματα χωρίς να προκληθούν σημαντικές ακούσιες συνέπειες.

 antikleidi

feature, επιστήμη

Γιατί δυσκολευόμαστε να δεχθούμε την επιστήμη;

Η μελέτη του εγκεφάλου μπορεί να μας βοηθήσει  να αντιληφθούμε τον λόγο ύπαρξης των μη επιστημονικών μας πιστεύω.

Πριν λίγες μέρες η Gallup ανακοίνωσε τα αποτελέσματα της πιο πρόσφατης έρευνας σχετικά με τους Αμερικανούς και την εξέλιξη. Ήταν ένα πλήγμα για τους καθηγητές γυμνασίου. Το 46% των ενηλίκων απήντησαν πως «ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με τη σημερινή τους μορφή μέσα στα τελευταία 10.000 χρόνια» και μόλις το 15% συμφώνησε με τη δήλωση ότι οι άνθρωποι εξελίχθησαν  χωρίς την καθοδήγηση μιας θεϊκής δύναμης.

Το πιο αξιοσημείωτο για αυτούς τους αριθμούς είναι η σταθερότητα τους: τα ποσοστά αυτά έχουν παραμείνει σχεδόν αμετάβλητα από τότε που η Gallup άρχισε να κάνει την ερώτηση, πριν από τριάντα χρόνια. Το 1982, το 44% των Αμερικανών ήταν αυστηρά δημιουργιστές, μια στατιστικά ασήμαντη διαφορά σε σχέση με το 2012. Επιπλέον, το ποσοστό των Αμερικανών που δέχονται τη βιολογική εξέλιξη, αυξήθηκε μόνο κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Τα αποτελέσματα αυτά εγείρουν κάποια ερωτήματα: Γιατί μερικές επιστημονικές ιδέες είναι δύσκολο να τις δεχθεί κάποιος; Τι κάνει τον ανθρώπινο νου τόσο ανθεκτικό έναντι σε κάποια γεγονότα, ακόμα κι όταν αυτά τα γεγονότα υποστηρίζονται από «τόνους» αποδείξεων;

Μια νέα μελέτη στη γνωστική λειτουργία, με επικεφαλής τον Andrew Shtulman στο Occidental College, εξηγεί το πείσμα της άγνοιας μας. Όπως ο Shtulman σημειώνει, οι άνθρωποι δεν είναι «tabula rasa«, πρόθυμοι να αφομοιώσουν οποιοδήποτε αποδεδειγμένο γεγονός στην κοσμοθεωρία τους. Αντιθέτως είναι εξοπλισμένοι με πλήθος αφελών διαισθήσεων για τον κόσμο, πολλές από τις οποίες είναι αναληθείς. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η θερμότητα είναι ένα είδος ουσίας, και ότι ο ήλιος περιστρέφεται γύρω από τη γη. Και έπειτα υπάρχει η ειρωνεία της εξέλιξης: οι απόψεις μας για τη δική μας ανάπτυξη δεν φαίνεται να εξελίσσονται.

Αυτό σημαίνει ότι η επιστημονική εκπαίδευση δεν είναι απλώς θέμα εκμάθησης των νέων θεωριών. Αντιθέτως, απαιτεί, επίσης, οι μαθητές να απεμπολήσουν τα ένστικτά τους, απομακρύνοντας τις  ψευδείς πεποιθήσεις τους, όπως  ένα φίδι αλλάζει το δέρμα του.

Για να τεκμηριώσει την αντίθεση μεταξύ των νέων επιστημονικών αντιλήψεων και των προεπιστημονικών εικασιών μας, ο Shtulman επινόησε ένα απλό τεστ. Ζήτησε από εκατό πενήντα φοιτητές κολεγίου που είχαν παρακολουθήσει διάφορα επιστημονικά μαθήματα κολεγιακού επιπέδου, να διαβάσουν έναν αριθμό (αρκετές εκατοντάδες) επιστημονικών θέσεων και στην συνέχεια να αξιολογήσουν την αλήθεια αυτών, στο συντομότερο χρόνο.

Για να κάνει τα πράγματα ενδιαφέροντα, ο Shtulman έδωσε στους μαθητές και επιστημονικές θέσεις που ήταν αληθινές αλλά και αυθορμήτως δεκτές («Το φεγγάρι περιστρέφεται γύρω από τη Γη») αλλά και θέσεις των οποίων η επιστημονική αλήθεια έρχεται σε αντίθεση με τα αυθόρμητα πιστεύω μας («Η Γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο»).

Όπως ήταν αναμενόμενο, πήρε πολύ περισσότερο χρόνο στους φοιτητές να αξιολογήσουν την αλήθεια μιας επιστημονικής δήλωσης που ήταν σε αντίθεση με την αυθόρμητη σκέψη. Σε όλες τις επιστημονικές κατηγορίες, από την εξέλιξη στην αστρονομία ως και την θερμοδυναμική, οι φοιτητές έκαναν μια παύση προτού συμφωνήσουν ότι η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, ή ότι η πίεση παράγει θερμότητα, ή ότι ο αέρας αποτελείται από ύλη. Αν και γνωρίζουμε πως αυτά τα πράγματα είναι αληθινά και ισχύουν, πρέπει να καταπολεμήσουμε τα ένστικτά μας πριν συμφωνήσουμε, γεγονός που οδηγεί σε μία μετρήσιμη χρονική καθυστέρηση.

Το εντυπωσιακό στο όλον εγχείρημα είναι πως ακόμα και όταν έχει γίνει κτήμα μια επιστημονική έννοια – π.χ. η συντριπτική πλειοψηφία των ενηλίκων αναγνωρίζει τώρα την αλήθεια του Κοπέρνικου ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος – αυτό το αρχέγονο ένστικτο καθυστερεί το μυαλό. Εμείς ποτέ δεν «διώχνουμε» πλήρως τις λανθασμένες διαισθήσεις μας για τον κόσμο. Απλώς μαθαίνουμε να τις αγνοούμε.

Ο Shtulman και οι συνεργάτες του συνοψίζουν τα ευρήματά τους:

Όταν οι μαθητές μαθαίνουν ότι οι επιστημονικές θεωρίες συγκρούονται με τις προηγούμενες, αφελείς θεωρίες, τι συμβαίνει με τις προηγούμενες θεωρίες; Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι οι αφελείς θεωρίες καταστέλλονται από τις επιστημονικές θεωρίες, αλλά δεν αντικαθίστανται από αυτές.

Η νέα αυτή εργασία δίνει μια συναρπαστική εξήγηση για το γιατί οι Αμερικανοί είναι τόσο «ανθεκτικοί» σε συγκεκριμένες επιστημονικές έννοιες – την εξέλιξη για παράδειγμα, που έρχεται σε αντίθεση τόσο με τις αφελείς διαισθήσεις μας όσο και με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις μας – ενώ προσθέτει κιόλας σε  προηγούμενες έρευνες που τεκμηριώνουν τη διαδικασία της μάθησης. Μέχρι να καταλάβουμε γιατί κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν στην επιστήμη ποτέ δεν θα καταλάβουμε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κάνουν.

Σε μια μελέτη του 2003 , ο Kevin Dunbar, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Maryland, έδειξε σε προπτυχιακούς φοιτητές μερικά σύντομα βίντεο με δύο διαφορετικού μεγέθους σφαίρες να πέφτουν από κάποιο ύψος. Το πρώτο βίντεο έδειχνε τις δύο σφαίρες να πέφτουν με την ίδια ταχύτητα. Το δεύτερο βίντεο έδειχνε την μεγαλύτερη σφαίρα να πέφτει με ταχύτερο ρυθμό από την μικρότερη. Το βίντεο ήταν μια ανακατασκευή του περίφημου (και πιθανώς απόκρυφο) πειράματος του Γαλιλαίου, τον οποίο έριξε μεταλλικές σφαίρες διαφορετικών μεγεθών από τον Πύργο της Πίζας. Όλες προσγειώθηκαν ταυτόχρονα, διαψεύδοντας τον Αριστοτέλη που είχε ισχυριστεί ότι τα βαρύτερα αντικείμενα πέφτουν πιο γρήγορα.

Ενώ οι μαθητές παρακολουθούσαν τα βίντεο, ο Dunbar τους ζήτησε να προβλέψουν το αποτέλεσμα.  Δεν αποτέλεσε έκπληξη, πως οι φοιτητές χωρίς υπόβαθρο φυσικής διαφώνησαν με τον Γαλιλαίο. Θεώρησαν πως το να πέφτουν οι δύο σφαίρες με την ίδια ταχύτητα δεν είναι ρεαλιστικό (διαισθητικά είμαστε όλοι Αριστοτελικοί). Επιπλέον, όταν ο Dunbar παρακολούθησε κάποιους συμμετέχοντες στο πείραμα με ένα μηχάνημα fMRI, παρατήρησε πως η προβολή του πραγματικού βίντεο σε μη  φοιτητές φυσικής, ενεργοποιούσε ένα συγκεκριμένο μοτίβο στον εγκέφαλό τους : αυξανόταν η αιματική ροή προς μία περιοχή του εγκεφάλου που λέγεται Πρόσθιος Προσαγώγιος Φλοιός (ΠΠΦ). Το ΠΠΦ σχετίζεται με την αντίληψη των λαθών και αντιφάσεων, συνεπώς είναι λογικό να ενεργοποιείται όταν βλέπουμε ένα βίντεο που «μοιάζει λάθος», ακόμη και αν αυτό είναι σωστό.

Αυτό δεν ήταν κάτι εντυπωσιακό. Γνωρίζουμε πως οι περισσότεροι προπτυχιακοί υστερούν λίγο στην κατανόηση της επιστήμης. Αλλά ο Dunbar πραγματοποίησε το ίδιο πείραμα με πτυχιούχους φυσικούς. Όπως ήταν αναμενόμενο, η εκπαίδευσή τους, τους επέτρεψε να εντοπίσουν το σφάλμα. Ήξεραν έκδοση του Γαλιλαίου ήταν σωστή.

Όμως κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον φάνηκε να συμβαίνει στον εγκέφαλό τους, που τους επέτρεψε να βρουν το σωστό. Όταν είδαν το επιστημονικά σωστό βίντεο, αυξήθηκε η αιματική ροή προς ένα συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου που καλείται Έξω Ραχιαίος Προμετωπιαίος Φλοιός (ΕΡΠΦ). Ο ΕΡΠΦ βρίσκεται ακριβώς πίσω από το μέτωπο και είναι από τις τελευταίες περιοχές του εγκεφάλου που αναπτύσσονται στους νεαρούς ενήλικες. Διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην καταστολή των λεγόμενων ανεπιθύμητων παραστάσεων, να απαλλαγούμε δηλαδή από τις σκέψεις που δεν είναι χρήσιμες. Εάν δεν θέλετε να σκεφτείτε το παγωτό που έχετε στην κατάψυξη, ή πρέπει να επικεντρωθείτε σε κάποια επίπονη εργασία, ο ΕΡΠΦ σας πιθανώς δουλεύει σκληρά.

Σύμφωνα με τον Dunbar, ο λόγος που οι πτυχιούχοι φυσικοί έπρεπε να επιστρατεύσουν τον ΕΡΠΦ ήταν γιατί έπρεπε να καταστείλουν τις διαισθήσεις τους, να αντισταθούν στην γοητεία του λάθους του Αριστοτέλη.  Θα ήταν πολύ πιο βολικό αν οι νόμοι της φυσικής συμβάδιζαν με τις αφελείς αυθόρμητες πεποιθήσεις μας, ή αν η εξέλιξη ήταν λάθος και οι ζωντανοί οργανισμοί δεν είχαν εξελιχθεί μέσω των μηχανισμών της. Όμως η πραγματικότητα δεν είναι ένας καθρέφτης. Η επιστήμη είναι γεμάτη από παράξενα γεγονότα. Και γι” αυτό απαιτείται δουλειά για την κατανόηση της σωστής εκδοχής των πραγμάτων.

Φυσικά, αυτή η επιπλέον διανοητική εργασία που απαιτείται δεν είναι πάντα ευχάριστη. (Υπάρχει λόγος που αποκαλείται «γνωστική ασυμφωνία»). Πήρε μερικές εκατοντάδες χρόνια για την κοπερνίκεια επανάσταση να γίνει η επικρατούσα άποψη. Με τον σημερινό ρυθμό, η δαρβινική επανάσταση, τουλάχιστον στην Αμερική, θα χρειαστεί ανάλογο χρονικό διάστημα.

 antikleidi

feature, επιστήμη

Νέο τρανζίστορ «γεφυρώνει» τον άνθρωπο με την μηχανή

Ένα ακόμα βήμα έγινε για το πλησίασμα του ανθρώπου με την μηχανή και την αρμονική συνύπαρξή τους στο εσωτερικό του οργανισμού μας, χάρη στη δημιουργία από αμερικανούς ερευνητές ενός νέου τύπου τρανζίστορ, το οποίο ελέγχεται από το μόριο που τροφοδοτεί με ενέργεια τα βιολογικά κύτταρα. Η νανο-συσκευή (βιο-τρανζίστορ) θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μελλοντικά για την εισαγωγή μέσα στο ανθρώπινο σώμα και τον εγκέφαλό μας μικροσκοπικών προσθετικών συσκευών.
Το επίτευγμα κατέστη εφικτό από ερευνητές του Εργαστηρίου Λόρεντς Λίβερμορ στην Καλιφόρνια υπό τον Αλεξάντρ Νόι, ο οποίος δήλωσε, σύμφωνα με το Live Science, ότι «τα νέα τρανζίστορ αποτελούν μια γέφυρα ανάμεσα στο βιολογικό και στον ηλεκτρονικό κόσμο. Στην ουσία, κάναμε μια βιολογική πρωτεϊνη να ‘συνομιλεί’ άμεσα με ένα νανο-ηλεκτρονικό κύκλωμα».
Τα συμβατικά ηλεκτρονικά τρανζίστορ ελέγχουν τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος σε ένα κύκλωμα. Για να κατασκευάσουν ένα τρανζίστορ που να ανταποκρίνεται σε ένα βιολογικό μόριο, οι αμερικανοί ερευνητές «δανείστηκαν» ιδέες από τα βιολογικά κύτταρα.
Αρχικά κατασκεύασαν το «σκελετό» του τρανζίστορ από ένα νανοσωλήνα άνθρακα ανάμεσα σε δύο ηλεκτρόδια. Στη συνέχεια, μόνωσαν τα ηλεκτρόδια και κάλυψαν το νανοσωλήνα με ένα μίγμα από μόρια λιπιδίων και πρωτεϊνών. Η επικάλυψη αυτή δημιούργησε μια διπλή μεμβράνη, παρόμοια με αυτήν που περιβάλλει τα βιολογικά κύτταρα.

Σχηματισμός πυκνότητας ηλεκτρονίων και  επίτευξη αυτοτροφοδοτούμενης τάσης  (IV) σε  νανο-συσκευή (βιο-τρανζίστορ) 

Σε επόμενη φάση, οι επιστήμονες έχυσαν ένα διάλυμα ιόντων νατρίου και καλίου, καθώς και αδενοσινο-τριφωσφορικού οξέος (ΑΤΡ), πάνω από το τρανζίστορ, ενώ το διέτρεχε ρεύμα. Στα βιολογικά κύτταρα, το ΑΤΡ είναι η πρωταρχική πηγή ενέργειας και στην περίπτωση του τρανζίστορ έπαιξε τον ίδιο ρόλο, τροφοδοτώντας με ενέργεια τις πρωτεϊνες που ήσαν ενσωματωμένες στην μεμβρανοειδή επικάλυψη των λιπιδίων.
Με τον τρόπο αυτό, οι πρωτεϊνες άρχισαν να «δουλεύουν», μεταφέροντας ιόντα νατρίου και καλίου μέσω της μεμβράνης. Τα φορτία των ιόντων δημιούργησαν ένα ηλεκτρικό πεδίο γύρω από το τρανζίστορ, αυξάνοντας σε ποσοστό μέχρι 35% την ικανότητα του τελευταίου να είναι αγωγός ηλεκτρισμού. Όσο πιο μεγάλη ήταν η ποσότητα του ΑΤΡ, τόσο περισσότερο αυξανόταν η αγωγιμότητα του τρανζίστορ.
Ο έλεγχος του ηλεκτρικού ρεύματος από ένα βιολογικό μόριο στο πλαίσιο ενός βιο-τρανζίστορ, σύμφωνα με τον Νόι, αποτελεί σημαντικό βήμα για τη δημιουργία υπολογιστών που θα μπορούν να βρίσκονται άμεσα καλωδιωμένοι στον εγκέφαλο, «γεφυρώνοντας» τα ηλεκτρονικά με τα νευρωνικά κυκλώματα. Μεταξύ άλλων, αυτό μελλοντικά θα μπορούσε να επιτρέψει την ανάπτυξη συσκευών που θα «μεταφράζουν» απευθείας τις σκέψεις μας σε λέξεις, αυτόματα πληκτρολογημένες σε ένα κομπιούτερ!
Ανοίγονται έτσι δυνατότητες για ένα νέο πεδίο νευρο-προσθετικής, με τη δημιουργία ενσωματωμένων ηλεκτρονικών συσκευών που θα ελέγχονται απευθείας από τον εγκέφαλο, τα κύτταρά του οποίου θα είναι σε θέση να «συνομιλούν» με τα ηλεκτρονικά συστήματα. Φυσικά, θα χρειαστούν ακόμα πολλά χρόνια μέχρι να υλοποιηθεί ένας τέτοιος φιλόδοξος στόχος.

link
feature, επιστήμη

Μάνος Δανέζης – ο αποκωδικοποιητής των μυστικών του σύμπαντος

Υπάρχουν άνθρωποι που τόλμησαν με τη σκέψη τους ν’ αγγίξουν τα άστρα, να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του σύμπαντος και να χαρίσουν τις γνώσεις τους στην ανθρωπότητα. Ο Έλληνας αστροφυσικός, πανεπιστημιακός και συγγραφέας Μάνος Δανέζης είναι ένας από αυτούς. Είναι ένας πραγματικός Επιστήμονας με Ε κεφαλαίο, ταγμένος στην ανακάλυψη και στη διάδοση της Γνώσης.
Μαζί με τον Στράτο Θεοδοσίου είναι οι Έλληνες «Καρλ Σαγκάν», που κατάφεραν να μεταδώσουν τη μαγεία της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης στο ευρύτερο κοινό. Εκτός από αναπληρωτής καθηγητής πανεπιστημίου –διδάσκει Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών– ο Μάνος Δανέζης είναι ένας πρωτοποριακός ερευνητής στο χώρο της Αστροφυσικής κι ένας συγγραφέας που, μαζί με τον συνάδελφό του Στράτο Θεοδοσίου, έχει γράψει μέχρι στιγμής 14 επιστημονικά βιβλία (Το Μέλλον του Παρελθόντος μαςΤο Σύμπαν που ΑγάπησαΜετρώντας τον Άχρονο ΧρόνοΗ Κοσμολογία της Νόησης, Η Οδύσσεια των Ημερολογίων κ.α). Πάνω απ’ όλα όμως είναι ένας εκπληκτικός εκλαϊκευτής της επιστημονικής γνώσης, όπως τον απολαύσαμε και μέσα από τη σειρά ντοκιμαντέρ Το Σύμπαν Που Αγάπησα, που προβάλλεται από την ΕΤ3 κι ελπίζουμε να συνεχιστεί.
Ο Μάνος Δανέζης είναι ένας επιστήμονας που αποκωδικοποιεί το Matrix του κόσμου μας και προσπαθεί να δει τι κρύβεται πίσω από την «κουρτίνα» των αισθήσεών μας. Βρίσκεται στην αιχμή της νέας επιστημονικής γνώσης, που σύντομα θα φέρει πραγματική επανάσταση στις κοινωνίες μας. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στις 10 Ιουλίου, στη Πρεσβεία της Σερβίας στην Αθήνα, όπου και οι δύο μιλήσαμε για τον μεγάλο Σέρβο επιστήμονα Νίκολα Τέσλα, με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννησή του. Η διανοητική μας «χημεία» ήταν αμοιβαία. Έτσι, την επόμενη μέρα, βρεθήκαμε σ’ ένα καφέ στο κέντρο του Πειραιά, όπου συζητήσαμε για τα μυστήρια του σύμπαντος. Το αποτέλεσμα της συζήτησης μας είναι η συνέντευξη που θα διαβάσετε στη συνέχεια…
Κύριε Δανέζη πως ξεκίνησε το ενδιαφέρον σας για την αστροφυσική; Τι ήταν αυτό που σας έσπρωξε στη μαγεία του σύμπαντος;
Γεννήθηκα στον Πειραιά και ο Πειραιάς ήταν τότε, όταν ήμουνα μικρός –είμαι 57 ετών έτσι;– μια πολύ όμορφη πόλη. Σχεδόν όλα τα σπίτια είχαν ταράτσες, είχαν λουλούδια που μύριζαν. Η πόλη είχε χαρακτήρα… Το καλοκαίρι την έβγαζα στην ταράτσα. Τα φώτα ήταν πάρα πολύ λίγα. Όταν λοιπόν κοιμόμασταν «στρωματσάδα» στην ταράτσα έβλεπες έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Και τότε, σαν παιδί, ρώταγα. Αλλά οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν κάτι μεταξύ αλήθειας και παραμυθιού. Τότε ξεδιπλώνονταν περίεργα πράγματα, μύθοι, θρύλοι, παραμύθια. Απόψεις μισές σωστές μισές λάθος, που δημιουργούσαν έναν μαγικό κόσμο. Αυτός ο μαγικός κόσμος των παιδικών χρόνων δεν ξεχνιέται εύκολα. Γράφεται μέσα σου. Αυτό που γράφεται μέσα σου ώστε να ακολουθήσεις μια επιστήμη, ώστε να την υπηρετήσεις για την υπόλοιπη ζωή σου είναι ένα βαθύ ερώτημα που βάζεις μέσα σου από πολύ μικρός. Όλοι μας βάζουμε αυτό το ερώτημα. Είναι να δώσεις μια απάντηση από πού έρχεσαι, που είσαι και που πας. Τι είναι αυτό που βλέπεις γύρω σου. Είναι το προαιώνιο ερώτημα του ανθρώπου. Τι είσαι μέσα σ’ αυτό το χάος; Από πού έρχεσαι; Που πας; Τι θα γίνει όταν πεθάνεις; Τι έχει γίνει πριν γεννηθείς; Είσαι κολλημένος σ’ ένα μικρό «πλοιάριο» που τρέχει με ασύλληπτη ταχύτητα μέσα στο Σύμπαν. Δεν το καταλαβαίνεις αλλά τρέχεις! Αρχίζουν να δημιουργούνται μέσα σου καταστάσεις δέους, φόβου. Καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα στην ψυχή ενός παιδιού μεγαλοποιούνται απ’ ό,τι στη ψυχή ενός ενήλικα. Αυτό που αισθάνεσαι είναι ένα δέος που υπερβαίνει το φόβο. Νιώθεις πολύ μικρός σ’ ένα αχανές Σύμπαν. Δεν μπορείς να συμφιλιωθείς με την αίσθηση ότι είσαι ένα τίποτα. Αναζητάς τις ρίζες σου. Νιώθεις κάτι να σε έλκει. Είναι κάτι που σε έλκει προς τα άστρα. Η αίσθηση ενός νόστου…
Αυτό που λέτε μου ακούγεται κάπως γνωστικιστικό. Και οι αρχαίοι Γνωστικοί πίστευαν πως είναι ξένοι σ’ αυτόν τον κόσμο, πνευματικές οντότητες που εξέπεσαν στον κόσμο της ύλης, ενώ θεωρούν πραγματική τους πατρίδα τον ουρανό…
Νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες είναι λίγο πολύ Γνωστικοί. Μπορεί να μην δεχόμαστε τα μισά, δεχόμαστε τα άλλα μισά. Πάντως οι ιδέες μας είναι γνωστικιστικές.
Δηλαδή ο κόσμος μας είναι ένα είδος φυλακής;
Κοίταξε να δεις, αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσεις. Είναι ευτυχισμένοι αυτοί που τουλάχιστον πιστεύουν πως έχουν απαντήσει σ’ αυτά τα εσωτερικά τους ερωτήματα.
Τι είναι αυτό που ωθεί έναν ερευνητή;
Είναι ένα φοβερό ψέμα, τουλάχιστον σ’ αυτούς που έχουν τη συνείδηση του ερευνητή, ότι δουλεύεις για τον κόσμο. Για το καλό της ανθρωπότητας. Η έρευνα είναι κάτι το εγωιστικό. Αυτό που κάνει ο ερευνητής είναι να λύσει τα δικά του προβλήματα. Τώρα, αν τα δικά του προβλήματα, όταν τα λύσει, βοηθήσουν και την ανθρωπότητα, τότε ακόμη καλύτερα. Αλλά το αρχικό κίνητρο είναι να λύσει το πρόβλημα που έχει μέσα του, έχει γιγαντωθεί, του δημιουργεί δέος και φόβο. Προσπαθεί με τη γνώση να ξεπεράσει το φόβο και το δέος. Να κυριαρχήσει πάνω τους.
Αλλά ο πόνος είναι αυτός που συνήθως παράγει γνώση…
Μα η γνώση δεν είναι πάντοτε ευτυχία! Η γνώση τις περισσότερες φορές είναι πόνος. Η γνώση είναι μοναξιά. Είναι απομόνωση. Είναι η ανάγκη της μοναξιάς όντας μέσα σε πολύ κόσμο. Να είσαι μέσα σ’ ένα άγριο πλήθος και να νιώθεις μόνος. Είναι η εσωτερική μοναξιά. Όχι με την κακή έννοια –μια εποικοδομητική μοναξιά.
Υπάρχει σχέση της αστροφυσικής με τη μεταφυσική;
Η μελέτη του σύμπαντος είναι κάτι το διαφορετικό από την μελέτη των πρακτικών εφαρμογών της καθημερινότητας. Είναι μια βουτιά σ’ έναν κόσμο που προσεγγίζει τη μεταφυσική, τον εσωτερισμό. Άλλοι άνθρωποι που δεν είναι τόσο υπομονετικοί, που δεν είναι τόσο επίμονοι, ζητούν άλλους, πιο εύκολους τρόπους, για να λύσουν τα μεταφυσικά τους προβλήματα. Γι’ αυτό διαβάζουν ένα δύο βιβλία αστρολογίας και λένε ότι κατάλαβαν τον κόσμο. Το δύσκολο είναι η αποδεικτική διαδικασία. Να αποδείξεις ότι είναι αλήθεια αυτό που βρίσκεις μπροστά σου. Ότι η γνώση σου είναι αληθινή. Κι αυτό να τ’ αποδείξεις, για να είσαι σίγουρος μέσα σου ότι η άποψη που έχεις για τον κόσμο,  για τον εαυτό σου, για την κοινωνία κ.α. είναι σωστή. Δεν είναι ένα παραμύθι που διαιωνίστηκε μέσα από τα βιβλία κάποιων.
Ναι, αλλά η επιστημονική γνώση δεν είναι δόγμα. Συνέχεια αλλάζει! Συνέχεια εμφανίζονται καινούργιες θεωρίες.
Βεβαίως. Όμως, αν έχεις προσέξει, όλες οι καινούργιες θεωρίες δεν ανατρέπουν τις παλιές. Συμπληρώνουν τις παλιές. Η Θεωρία της Σχετικότητας δεν ανέτρεψε τον Νεύτωνα, συμπλήρωσε και επέκτεινε τη Νευτώνεια Φυσική. Υπάρχει μια συμπληρωματικότητα στην επιστημονική σκέψη. Είναι λάθος αυτό που πιστεύει ο πολύς κόσμος ότι οι νέες θεωρίες ανατρέπουν τις παλιές. Τις συμπληρώνουν, τις επεκτείνουν, τις κάνουν καλύτερες. Τις δίνουν μια άλλη εμβέλεια, μια άλλη ποιότητα.
Μια από τις τελευταίες θεωρίες της αστροφυσικής, της κοσμολογίας μάλλον, λέει ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε από μια «κβαντική διακύμανση του κενού». Είναι γνωστό ότι το άθροισμα των θετικών και των αρνητικών δυνάμεων στο Σύμπαν ισούται με μηδέν. Σύμφωνα μ’ αυτή τη θεωρία το Σύμπαν δεν έχει ανάγκη κάποιου δημιουργού, είναι δηλαδή αυτοδημιουργητο. Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα γιατί τα Ιερατεία θέλουν να μας καταναγκάσουν να πιστεύουν σ’ έναν θεό-δημιουργό…
Κοίταξε, η Επιστήμη, από τη φύση της, δεν είναι συγκρουσιακή. Δεν βγάζει θεωρίες για να συγκρουστεί με κάποιους. Κανένας επιστήμονας δεν έχει καμία όρεξη να συγκρουστεί με κανέναν. Αυτό που λέμε «σύγκρουση» στην Επιστήμη δεν έχει σχέση με σχέση με τις συγκρούσεις των πολιτικών που φωνάζουν, «σκοτώνονται», σαν σε ένα πεδίο μάχης που κάποιος πρέπει να αφανίσει τον άλλον. Είναι σκληρή σύγκρουση ιδεών. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να συγκρουστούμε σε εκπληκτικό επίπεδο σ’ ένα συνέδριο κι όλοι μαζί μετά να πάμε να φάμε και να διασκεδάσουμε!
Αλλά οι ιδέες δεν είναι αυτές που διαμορφώνουν την εικόνα μας για τον κόσμο; Κι όποιος ελέγχει τις ιδέες…
Μα δεν χωρίζουν τους ανθρώπους οι ιδέες. Δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι, μέσω διαφορετικών ιδεών, πρέπει να συγκρουστούν μεταξύ τους ως άνθρωποι. Οι ιδέες συγκρούονται μεταξύ τους, όχι οι άνθρωποι. Αν εγώ διατυπώσω μια άποψη και δεν την καταλάβει ο άλλος ή δεν την καταλάβει κανένας, τότε θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσω. Γιατί και ο επιστήμονας είναι άνθρωπος. Αυτό δεν σημαίνει πως ο επιστήμονας θα πρέπει να συγκροτήσει ένα στράτευμα για να αφανίσει τους άλλους επιστήμονες ώστε να επικρατήσουν  οι ιδέες του.
Παλιότερα όμως, μέχρι τον 18ο αιώνα, τα θρησκευτικά ιερατεία κυνηγούσαν και καταδίκαζαν τους επιστήμονες…
Δεν είπα όχι. Το έκαναν ακριβώς επειδή δεν είχαν την αίσθηση τι σημαίνει Επιστήμη. Ο επιστήμονας όμως δεν έχει τέτοιου είδους προβλήματα.
Αλλά οι επιστήμονες σήμερα δεν είναι ένα είδος «Ιερατείου»;
Μπορεί να είναι «ιερατείο» με την έννοια ότι διαμορφώνουν τον κόσμο μέσα σ’ ένα πλαίσιο ιδεών, σ’ έναν κόσμο ειρήνης και κατανόησης. Αν ο άλλος δεν θέλει να κατανοήσει τον κόσμο όπως είναι, ας μην τον κατανοήσει ποτέ!
Οι Δυτικές κοινωνίες έχουν κάνει ένα μεγάλο λάθος αλλοιώνοντας το νόημα κάποιων λέξεων. Όταν λέμε Επιστήμηεννοούμε την αναζήτηση της αλήθειας του φυσικού κόσμου. Όταν λέμε Τεχνολογία εννοούμε μια μερική εφαρμογή κάποιων αποκτηθέντων γνώσεων για να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας. Ο τεχνολόγος δεν είναι επιστήμονας. Δεν κάνει Επιστήμη.
Ο Νίκολα Τέσλα τι ήταν; Επιστήμονας ή τεχνολόγος;
Ο Τέσλα ήταν επιστήμονας. Μπορεί να χρησιμοποίησε συσκευές αλλά το έκανε για να ανακαλύψει και να αποδείξει καινούργιους φυσικούς νόμους. Αρχικά ήταν ένας επιστήμονας ο οποίος ήθελε να ανακαλύψει νόμους της Φύσης. Για να ανακαλύψει νόμους της Φύσης έκανε διάφορες εφευρέσεις. Μέχρι εδώ ο Τέσλα ήταν επιστήμονας και ήταν ένας πολύ επιτυχημένος επιστήμονας. Ήταν μεγάλος. Όταν όμως ο Τέσλα σκέφτηκε να γίνει επιχειρηματίας, τότε απέτυχε! Γιατί; Απέτυχε γιατί ήταν επιστήμονας! Τα προσόντα τα οποία διέθετε τον έκαναν να είναι εκπληκτικός επιστήμονας, αλλά τον έκαναν πολύ κακό επιχειρηματία. Ο Τέσλα εφηύρε κάποια πράγμα για να ανακαλύψει νόμους της Φύσης. Τεχνολόγος είναι αυτός που εφευρίσκει πράγματα για να τα ρίξει στην παραγωγή. Να κάνει π.χ. τον ηλεκτρισμό εμπορεύσιμο προϊόν. Κι εδώ, ξέρεις πολύ καλά, πως ο Τέσλα απέτυχε. Δεν ήταν καλός επιχειρηματίας. Όπου έβαζε τα λεφτά του τα έχανε. Γιατί αυτά τα δύο πράγματα δεν πάνε μαζί. Κάποιος που έχει μια πολύ ελεύθερη σκέψη, που αγκαλιάζει ολόκληρο το Σύμπαν, δεν έχει τη δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μικρά πράγματα. Γιατί είναι πάρα πολύ μικρό πράγμα να χρησιμοποιήσεις τις εφευρέσεις, την επιστημονική γνώση του Τέσλα, για να φτιάξεις, έστω, τον μεγαλύτερο σταθμό παραγωγής ενέργειας στη Αμερική. Είναι πολύ μικρό σε σχέση με τη σύλληψη της ιδέας. Από τη στιγμή που ανακαλύπτεις το μυστικό ενός ολόκληρου σύμπαντος τι σημασία έχει η Νέα Υόρκη. Είναι πάρα πολύ μικρή! Ολόκληρη η Γη είναι πάρα πολύ μικρή!
Σήμερα πάντως δεν επικρατεί η εμπορευματική λογική πάνω στη χρήση της επιστημονικής γνώσης;
Εδώ υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα το οποίο πρέπει να προσέξουν οι μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα. Υπάρχει μια επικρατούσα λογική. Τη γνώση την καινούργια, η οποία θα γίνει τεχνολογία και θα μπει στο σπίτι μας μετά από εκατό, διακόσια χρόνια, ο Δυτικός πολιτισμός πιστεύει πως αποτελεί προνόμιο των μεγάλων κρατών. Επιστήμη βασική μπορεί να κάνει η Αμερική, η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Γαλλία… Οι μικρές χώρες απαγορεύεται να κάνουν Επιστήμη, να παράγουν καινούργια γνώση! Στις μικρές χώρες έχουν εναποθέσει έναν δευτερεύοντα ρόλο, να παίρνουν τα απομεινάρια της παλιάς γνώσης και να κάνουν μικρές τεχνολογικές εφαρμογές –τις οποίες εμείς θεωρούμε μεγάλα τεχνολογικά επιτεύγματα!–, ενώ εκείνοι ασχολούνται με το Αύριο. Εμείς προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα μικρό τσιπάκι που θα χρησιμοποιηθεί σ’ έναν υπολογιστή ενός πανεπιστημίου –σιγά το λάχανο! Εκείνοι όμως την ίδια στιγμή φτιάχνουν κβαντικούς υπολογιστές. Όταν εμείς προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα μηχανηματάκι GPS για να βρίσκουμε τους δρόμους με τα αυτοκίνητα –το οποίο παρεμπιπτόντως είναι ελληνική εφεύρεση– εκείνοι μιλούν για κβαντικά κενά, για κβαντικά πηγάδια. Όταν στα ελληνικά πανεπιστήμια διδάσκουμε ότι δεν υπάρχουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, εκείνοι κάνουν πειράματα με αλληλοσχετισμένα φωτόνια οι πληροφορίες των οποίων ταξιδεύουν με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός! Όλη αυτή η πρόοδος της επιστήμης, αυτή η Νέα Φυσική έχει περάσει εδώ σε μια «γραικίλα» ότι «δεν είναι δικιά μας δουλειά». Κι αυτό περιορίζει την εμβέλεια μας. Γι’ αυτό δεν ευθύνονται μόνον οι επιστημονικοί κύκλοι. Φταίνε τα ΜΜΕ, φταίει η ίδια η ελληνική κοινωνία.
Πως φτάσαμε στη σημερινή επιστημονική επανάσταση την οποία υπηρετείται;
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως το Σύμπαν περιγράφεται ως ένας «κώνος φωτός», που έχει περιοχές όπου υπάρχουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός. Εγώ δεν θα σου πω για τα παράδοξα του σύμπαντος, αλλά θα σου πω για τα φοβερά πράγματα που τα γνωρίζει σήμερα η Επιστήμη κι έχει αλλάξει ολόκληρος ο πολιτισμός μας με βάση τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις. Παράδειγμα: Όπως ξέρεις η μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 16ου και 17ου αιώνα στηρίχτηκε στην ανάπτυξη της Νευτώνιας Φυσικής και της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. Στηρίζονταν στη λογική ότι το ορατό Σύμπαν ήταν Ευκλείδειο, δηλαδή μια «καλοστημένη μηχανή» που λειτουργούσε σε τρεις διαστάσεις. Όταν ήρθε ο Αϊνστάιν έκανε μια μεγάλη τομή με τη Θεωρία της Σχετικότητας, εισάγοντας κάποιες ιδέες που δεν θέλουμε καν να τις συζητάμε, ενώ τις χρησιμοποιούμε. Έβαλε δύο καινούργια στοιχεία: το Σύμπαν μας δεν μετριέται με την Ευκλείδειο Γεωμετρία και οι διαστάσεις του είναι παραπάνω από τρεις. Εάν δεν αναλύσουμε, σε πρακτικό επίπεδο, τι σημαίνει ένας χώρος να έχει περισσότερες από τρεις διαστάσεις και να μην μετριέται με την Ευκλείδειο Γεωμετρία…
Πόσες διαστάσεις έχει το Σύμπαν;
Πάντως περισσότερες από τρεις! Αυτό το οποίο γνωρίζουμε σήμερα, αποδεικτικά από την Επιστήμη, είναι ότι η ανθρώπινη βιολογία, έτσι όπως είναι διαμορφωμένη και η οποία εκφράζεται μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας, δεν έχει την τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται μορφές και σχήματα που είναι παραπάνω από τρεις διαστάσεις. Ακόμη κι αν είναι Ευκλείδεια η Γεωμετρία, αν οι διαστάσεις είναι τέσσερις, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί καμιά τετρασδιάστατη μορφή ή σχήμα λόγω του DNA του, της ίδιας του της βιολογίας. Ότι όργανο και να φτιάξει δεν αλλάζει τη βιολογία του ανθρώπου, απλώς επεκτείνει τις αισθήσεις μας. Γνωρίζουμε λοιπόν πως ένας χώρος, ακόμη κι αν είναι Ευκλείδειος, αν έχει παραπάνω από τρεις διαστάσεις, τότε εμείς δεν  μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτα.
Ήρθε λοιπόν ο Αϊνστάιν και μας λέει πως είναι τέσσερις οι διαστάσεις και ο χώρος είναι Ρίμαν και δεν είναι Ευκλείδειος. Αν δεν είναι Ευκλείδειος ο χώρος τότε σημαίνει ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ τίποτα, ακόμη κι αν είναι τριών, δύο ή και μιας διάστασης. Επειδή ο χώρος είναι Ρίμαν δεν μπορούμε να δούμε τίποτε βάσει της βιολογίας μας και, εγώ συμπληρώνω, ακόμη κι αν ήταν Ευκλείδειος δεν μπορούμε να δούμε τίποτε επειδή έχει τέσσερις διαστάσεις. Γεννάται ένα μεγάλο ερώτημα: Αφού βλέπουμε γύρω μας! Είμαστε ένα κομμάτι του σύμπαντος. Βλέπουμε πράγματα γύρω μας. Άρα κάπως πρέπει να εξηγηθεί αυτό το φαινόμενο. Κι αυτό το λύνει η Επιστήμη αρχίζοντας από τα Μαθηματικά, που λένε τα εξής: Αν πάρω αυτόν το περίεργο χώρο Ρίμαν του σύμπαντος, που δεν μπορώ να αντιληφθώ τίποτε, κόψω ένα πάρα πολύ μικρό κομματάκι, τότε αυτό συμπεριφέρεται με πάρα πολύ καλή προσέγγιση σαν να ήταν Ευκλείδειος χώρος. Τι γίνεται λοιπόν; Οι αισθήσεις μας μέσω μιας σειράς αδυναμιών τους αποκόπτουν πλαστά ένα πολύ μικρό κομματάκι του σύμπαντος, το οποίο πλαστά μοιάζει σαν να είναι Ευκλείδειο. Δηλαδή γύρω μας δημιουργούμε ένα «κουκούλι», μια σφαίρα μέσα στην οποία υπάρχουμε, την οποία σφαίρα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είναι Ευκλείδεια. Όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν έξω από αυτό το Ευκλείδειο «κουκούλι» μας, αναγκάζονται να περάσουν μέσα από αυτό το «κουκούλι» για να έρθουν στις αισθήσεις μας. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο που φτιάχνουν οι αισθήσεις μας δεν είναι παρά ολογράμματα, απεικονίσεις όπως λένε στα Μαθηματικά: εικόνες-Matrix αυτού που πραγματικά υπάρχει. Βλέπουμε τις σκιές του σύμπαντος. Δεν βλέπουμε το ίδιο το Σύμπαν. Καθετί που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας δεν είναι πραγματικό, είναι απλώς η σκιά αυτού που πραγματικά υπάρχει! Αυτά που σου λέω τα γνωρίζουμε στην αστροφυσική, δεν είναι τίποτε το παράξενο.
Οι αισθήσεις μας δεν μας βοηθούν στην κατανόηση του σύμπαντος;
Μίλησα για τις αδυναμίες των αισθήσεων μας. Οι αισθήσεις μας έχουν βασικά τρεις αδυναμίες. Ας πάρουμε το μάτι μας. Δεν αντιλαμβάνεται όλες τις ακτινοβολίες παρά ελαχιστότατες, αυτό που λέμε οπτικό φάσμα. Μιλάμε για έναν ωκεανό φωτός που δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε και αντιλαμβανόμαστε μόνο ελαχιστότατες. Η δεύτερη αδυναμία που έχει το μάτι μας είναι ότι δεν μπορεί ν’ αντιλαμβάνεται αντικείμενα που είναι μικρότερα από κάποια ελάχιστη διάμετρο. Με τον τρόπο αυτό δεν καταλαβαίνουμε τη σκόνη που βρίσκεται μεταξύ μας, τα σωματίδια των οσμών, τα μικρόβια κλπ. Και η τρίτη αδυναμία που έχει το μάτι μας είναι αν δύο αντικείμενα είναι πιο κοντά από μια συγκεκριμένη απόσταση δεν τα αντιλαμβανόμαστε σαν δύο αντικείμενα, αλλά σαν ένα. Κοίταξε τώρα αν δεν είχαμε αυτές τις αδυναμίες του ματιού. Για παράδειγμα αν βλέπαμε όλες τις ακτινοβολίες, τότε δεν θα βλέπαμε τίποτα! Θα ήταν ένας απέραντος ωκεανός φωτός γύρω μας, που δεν θα διέκρινες τίποτα, θα ήταν απλά ένα εκτυφλωτικό φως. Για να δούμε τη δεύτερη αδυναμία. Αν βλέπαμε αντικείμενα που ήταν μικρά, τότε αυτός ο χώρος μεταξύ μας δεν θα ήταν κενός. Θα ήταν το πιο πηχτό πράγμα που έχεις δει στη ζωή σου! Ακόμη και το άρωμα που φοράω, τα μικροσωματίδια, θα τα έβλεπες. Θα έβλεπες τη σκόνη, μικροοργανισμούς, κι ακόμη τις πτητικές ενώσεις, το καυσαέριο… Θα έβλεπες να μας ενώνει ένα πυκνότατο υλικό. Δηλαδή εσένα θα σε έβλεπα θαμπό, γιατί θα σε έβλεπα μέσα από ένα εκπληκτικά πυκνό υλικό. Ας πάμε στην τρίτη αδυναμία. Αν μπορούσα να ξεχωρίσω ως ανεξάρτητα αντικείμενα όσο κοντά και να βρίσκονται. Τότε δεν θα σε έβλεπα εσένα. Θα έβλεπα τα κύτταρά σου, θα έβλεπα τα μόρια σου, τα άτομα σου, τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια, τα νετρόνια των ατόμων σου. Θα έβλεπα τα στοιχειώδη σωμάτια. Κι επειδή αυτά δεν είναι σωματίδια μάζας αλλά ρεύματα ενέργειας, θα έβλεπα την ενέργεια. Κι επειδή τα πάντα είναι φτιαγμένα από τα ίδια δομικά υλικά, τότε πως θα ξεχώριζα το τραπέζι από εσένα; Θα ζούσα σ’ έναν ωκεανό στροβιλιζόμενης ενέργειας!

Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι δηλαδή ενέργεια;
Έτσι λοιπόν το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε δεν είναι ο περιορισμός, αλλά η ενότητα. Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε με την κλασσική έννοια της Φυσικής του 1910 –δεν μιλάω για σημερινές «τρελές» ανακαλύψεις– είναι ότι όλο το Σύμπαν είναι Ένα. Δεν υπάρχουν εξατομικευμένα αντικείμενα. Δεν υπάρχεις Εσύ κι Εγώ. Δεν υπάρχω Εγώ και το τραπέζι. Η Γη και το Φεγγάρι… Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι ένας ωκεανός συνεχόμενης ενέργειας. Μέσα σ’ αυτόν τον ωκεανό της ενότητας της ενέργειας κάπου, πιθανότατα, υπάρχουν κάποια μικροπυκνώματα, τα οποία ονομάζουμε ύλη, που οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται ως ύλη. Αν όμως η πυκνότητα της ενέργειας είναι λίγο μικρότερη, τότε δεν τη βλέπουμε καθόλου. Τα πάντα ενώνονται μέσα στο Σύμπαν. Είναι Ένα. Όπως καταλαβαίνεις μια τέτοια αντίληψη του φυσικού σύμπαντος δεν αλλοιώνει μόνο τις απόψεις μας περί Επιστήμης, αλλάζει τις απόψεις μας για το τι είμαστε. Αλλάζει την κοινωνική θεωρία.
Τι είμαστε;
Είμαστε Ένα. Εσύ κι εγώ δεν είμαστε άλλο πράμα. Κι αν εγώ κάνω κάτι κακό σ’ εσένα είναι σαν να κάνω κακό σ’ εμένα. Γιατί υπάρχει μια ενότητα. Βλέπεις οι νέες φυσικές απόψεις περί σύμπαντος, που είναι βεβαίως παλιές, αρχίζουν να αλλάζουν την κοινωνική φιλοσοφία. Κι όταν αλλάζει η κοινωνική φιλοσοφία, τότε αλλάζουν τα πολιτικά συστήματα. Γι’ αυτό λέμε πάντοτε ότι μετά από μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση ακολουθεί μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση. Ένας άνθρωπος ο οποίος πιστεύει πως είναι ένα τίποτα, ένα κομμάτι μάζας που θα καταστραφεί και θα πεθάνει, νιώθει μια μικρότητα κι ασχολείται με μικρά πράγματα. Ένας άνθρωπος όμως που έχει αίσθηση της συμπαντικότητάς του και της ενότητάς του με το Σύμπαν αναζητάει άλλα πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι η μικρότητα των ανθρώπων είναι η μη αίσθηση της συμπαντικότητάς τους, της μεγαλοσύνης τους. Δεν μπορώ να είμαι αντίπαλός σου γιατί είναι σαν να είμαι αντίπαλος του εαυτού μου. Γιατί εσύ κι εγώ και όλοι είμαστε ΈΝΑ. Είμαστε Ένα σαν Σύμπαν.
Όλα αυτά μου ακούγονται αρκετά φιλοσοφικά…
Όταν συζητάω γι’ αυτά τα θέματα αποφεύγω να εκφράσω φιλοσοφικές ή άλλου είδους προσωπικές απόψεις. Θέλω να μιλάω μόνο επιστημονικά κι όλα αυτά τα οποία λέω δεν έχουν καμία σχέση με φιλοσοφία και με οτιδήποτε άλλο. Αυτά που σου λέω μπορώ να τα αποδείξω επιστημονικά.
Σ’ αυτό το καινούργιο Σύμπαν λοιπόν επικρατούν, αποδεικτικά, καινούργιες ιδιότητες. Καμιά μορφή και κανένα σχήμα δεν έχει μέσα κι έξω. Το έξω είναι μέσα και το μέσα είναι έξω. Τίποτε δεν έχει δύο ανεξάρτητες πλευρές! Αυτό μπορώ να στο αποδείξω και πρακτικά και το ξέραμε από τον 18ο αιώνα. Το έξω κάθε σχήματος συγχρόνως είναι μέσα, και το μέσα κάθε σχήματος συγχρόνως είναι έξω. Να δούμε τι προεκτάσεις έχει αυτό, αν θέλεις να το φιλοσοφήσεις κιόλας. Καθένας από εμάς είναι μια μορφή του σύμπαντος, μια μορφή-σκιά, οι αισθήσεις κατανοούν μόνο τη σκιά αυτού που είναι ο άνθρωπος. Δεν κατανοούν το σύνολο αυτού που είναι άνθρωπος, αυτό που ενώνεται με όλο το Σύμπαν. Δεν αντιλαμβάνονται τη συμπαντική μορφή του, αντιλαμβάνονται μόνο την προβολή του σ’ αυτό το ψεύτικο «κουκούλι», το Ευκλείδειο, που φτιάχνουν οι αισθήσεις του. Για σκέψου λοιπόν ότι εγώ είμαι έξω από εσένα κατά την άποψη σου. Συμπαντικά όμως είμαι μέσα σου, κι εσύ είσαι μέσα σ’ εμένα. Άρα οι δύο μας ταυτιζόμαστε. Κι αν ταυτιζόμαστε οι δυο μας, ταυτιζόμαστε με τα πάντα! Γι’ αυτό βλέπεις πως οι αρχαίοι Έλληνες και Ινδοί φιλόσοφοι έλεγαν πως για να μπορέσεις να καταλάβεις το Σύμπαν, πρέπει πρώτα να χωθείς μέσα στον εαυτό σου, όσο βουτάς μέσα σου είναι σαν να βγαίνεις έξω! Γιατί το μέσα μιας μορφής είναι το έξω μιας μορφής. Ενώ όσο βγαίνεις προς τα έξω, νομίζεις πως κατακτάς το Σύμπαν, τόσο περιορίζεσαι προς τα μέσα.
Ποιο είναι το μήνυμα που αναβλύζει μέσα από την επανάσταση της Νέας Φυσικής;
Το καινούργιο μήνυμα της Νέας Φυσικής είναι η ενότητα, είναι η άρνηση της ατομικότητας, η άρνηση του απομονωτισμού, η άρνηση ότι ο κάθε άνθρωπος είναι κάτι το ξεχωριστό.  Στη νέα εποχή που επαγγέλλεται αυτή η σύγχρονη Φυσική δεν υπάρχει Εγώ, υπάρχει το Εμείς. Δεν υπάρχει το Έχω, αλλά το Είμαι. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας φιλοσοφικής ενόρασης –γνωρίζω τις φιλοσοφικές ενοράσεις αλλά αρνούμαι να τις συζητήσω, συζητάω μόνο Φυσική– αλλά της σύγχρονης αντίληψης της Φυσικής για τον κόσμο. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως η άρνηση του Εγώ, η άρνηση της ατομικότητας, αλλάζει τις κοινωνίες, φέρνει επανάσταση. Δεν καταργείται ο εθνικισμός με την έννοια της κατάργησης της ταυτότητας, καταργείται η ατομικότητα που οδηγεί στον εθνικισμό. Τα πάντα είναι Ένα. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουταμάρες! Μια πλάνη των αισθήσεων μας. Οι σκιές δηλαδή –το Matrix– που η μια πολεμάει την άλλη. Είναι αστείο. Οι σκιές να μάχονται μεταξύ τους, ενώ είναι οι ίδιες! Είναι αντανακλάσεις του ίδιου πράγματος. Είναι δύο δικές σου εικόνες κι αυτές οι δύο εικόνες προσπαθούν η μία να σκοτώσει την άλλη. Το ότι ζούμε συνεχώς σε μια κατάσταση Matrix είναι σίγουρο –μπορώ να σου δώσω όση βιβλιογραφία θέλεις–, άλλωστε τα έχουμε γράψει όλα αυτά σ’ ένα βιβλίο μας με τίτλο Η Κοσμολογία της Νόησης, που βασίζεται σε πολύ έγκυρο επιστημονικό υλικό. Οι περισσότεροι συνάδελφοι μου γνωρίζουν την αλήθεια του πράγματος, αλλά δεν μπορούν να την επιβάλλουν σε μια κοινωνία που στρεβλά αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Άρα καταλαβαίνεις πως μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση έχει κλείσει τον κύκλο της κι αν περάσει στον κόσμο όλα θ’ αλλάξουν. Τίποτε δεν θα ‘ναι όπως ήταν χθες.
Τι είναι αυτό όμως που την εμποδίζει να περάσει στον πολύ κόσμο; Να αλλάξει τις ανθρώπινες κοινωνίες;
Κοίταξε, μην βάζεις στο νου σου παγκόσμιες συνωμοσίες. Υπάρχουν πολλών ειδών αδυναμίες. Είναι η αδυναμία η δική μας να κατανοήσουμε πλήρως αυτά που διαβάζουμε στα επιστημονικά συγγράμματα. Είναι η μικρότητα και η φιλοδοξία μας. Είναι ο φόβος μας να συγκρουστούμε. Να έχουμε το θάρρος να διατυπώσουμε την επιστημονική μας άποψη χωρίς να φοβόμαστε μην «χάσουμε τη θέση» μας. Να ξεπεράσουμε τους ανθρώπινους φόβους… Χρειάζεται μια πλήρη κατανόηση της αλήθειας αυτών που λέω, διότι αν πραγματικά νιώθεις την ταύτιση με το Σύμπαν τότε καταλαβαίνεις ότι όλα αλλάζουν σε θεολογικό, σε κοινωνικό επίπεδο. Το θέλουμε όμως; Οι μεγάλες αλλαγές ξέρεις, δεν γίνονται ποτέ από την κορυφή. Δεν βρέθηκε ποτέ ένας βασιλιάς, ένας αυτοκράτορας για να επιβάλει την καινούργια γνώση. Η Γνώση επιβάλλεται από κάτω. Αυτό που γνωρίζουμε πλέον, ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο-Matrix κι ότι δεν υπάρχει η έννοια της ύλης –είναι διανοητικό κατασκεύασμα μας, είναι το αντίτιμο της «πτώσης» μας και της μικρότητας των αισθήσεων μας– είναι η αδυναμία μας να νιώσουμε μέσα από μια 6η αίσθηση την οποία έχουμε χάσει και την οποία πρέπει να κατακτήσουμε. Αυτή την ενότητα του Σύμπαντος. Οραματίζομαι την εποχή που η Νόηση θα έχει γίνει αίσθηση και θα μετράμε πλέον έξι αισθήσεις. Και το Σύμπαν θα είναι διαφορετικό γύρω μας.
Αυτό όμως δεν προϋποθέτει και κάποιο είδος βιολογικής εξέλιξης;
Ναι αλλά ξέρω πως γρήγορα οι άνθρωποι θα πρέπει μέσω μιας καλλιέργειας να εξελιχθούν, γιατί έχουμε αποδείξει ως βιολογικές υπάρξεις ότι προσαρμοζόμαστε στη νέα γνώση. Θα πρέπει να μετατραπούν από Homo Sapiens σε Homo Universalis, μέσω της ανάπτυξης μιας άλλης αίσθησης την οποία σήμερα ονομάζουμε Νόηση. Τέρμα η ύλη! Τα πάντα είναι ενέργεια, κι όταν λέω ενέργεια δεν μιλάω για ηλεκτρισμό, μαγνητισμό κλπ. αυτά είναι εκφάνσεις της ενέργειας. Δεν είναι ενέργεια ο ηλεκτρισμός, είναι μια εκδήλωση ενός ευρύτερου γεγονότος που δεν γνωρίζουμε ούτε την έκταση ούτε τη φύση και το λέμε Ενέργεια. Η ενέργεια είναι το υλικό του σύμπαντος που δεν είναι ούτε Ευκλείδειο, ούτε τρισδιάστατο. Είναι έξω από τις αισθήσεις μας, είναι το λεγόμενο χάος, το Έρεβος… Το υλικό από το οποίο πηγάζουν όλα τα δευτερογενή γεγονότα που μας δημιουργούν αυτό το Matrix είναι έξω από τη δυνατότητα των αισθήσεων μας. Κάποτε το ονόμαζαν χάος, σήμερα η Νέα Φυσική το ονομάζει Ψευδοκενό. Ο χώρος είναι γεμάτος από αυτό το Ψευδοκενό που αν κουνηθεί λίγο, αν υπάρξει μια μικροδιακύμανση του, τότε γεννιέται ένας κόσμος και όχι ένα Σύμπαν. Σύμπαν είναι όλοι οι κόσμοι μαζί και υπάρχουν άπειροι…Όμως οι κόσμοι είναι μια αφαίρεση, διότι το Σύμπαν είναι Ένα και ούτε σε κόσμους (μικροσύμπαντα) μπορούμε να το χωρίσουμε. Όλα αυτά φαίνονται μαγικά. Για ανθρώπους που δεν ξέρουν σύγχρονη Φυσική είναι μεταφυσικά.
Μπορείτε να φέρετε κάποιο πρακτικό παράδειγμα που απορρέει από αυτή τη Νέα Φυσική;
Ναι, το παράδειγμα των συσχετισμένων φωτονίων. Είναι ένα εργαστηριακό πείραμα με δύο φωτόνια τα οποία κάποια στιγμή της ζωής τους έχουν αλληλεπιδράσει. Αν πάρω αυτά τα δύο φωτόνια και τα μεταφέρω σε μια τεράστια απόσταση μεταξύ τους και προικοδοτήσω το ένα με κάποια πληροφορία π.χ. αλλάξω την πόλωση του, τότε η πληροφορία αυτή μεταφέρεται στο άλλο με ταχύτητες πολλαπλάσιες της ταχύτητας του φωτός! Αυτό σημαίνει ότι το φαινόμενο της μετάδοσης της πληροφορίας δεν έχει γίνει σε χώρο Ευκλείδειο και τρισδιάστατο, όπου δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ταχύτητα από του φωτός. Αν θεωρήσουμε ότι κάποτε συνέβη η Μεγάλη Έκρηξη τότε το μεγαλύτερο μέρος των φωτονίων είναι συσχετισμένο εν τη γενέσει τους. Αυτό σημαίνει ότι τα φωτόνια που βρίσκονται στο Α του Κενταύρου με τα φωτόνια που βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου, κάποτε ήταν συσχετισμένα. Άρα δεν χρειάζεται να πας εκεί για να μάθεις τις πληροφορίες, διότι οι πληροφορίες έχουν μεταφερθεί μέσω των συσχετισμένων φωτονίων και βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου. Αν εσύ δεν τις αντιλαμβάνεσαι, πρόβλημά σου! Προετοίμασε τον εαυτό σου με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να καταλαβαίνει τις πληροφορίες. Οι πληροφορίες του σύμπαντος είναι ήδη εδώ και μάλιστα με ταχύτητες πολλαπλάσιες από την ταχύτητα του φωτός. Αυτό συμβαίνει και μέσα από τα «κβαντικά πηγάδια».
Τι είναι «κβαντικό πηγάδι»; Ένα είδος «εξόδου διαφυγής» από τον Ματριξοειδή κόσμο μας;
Είναι η μετάδοση πληροφοριών μέσα από διαύλους, που έχουν ως αρχή και τέλος το χώρο του Matrix αλλά η τροχιά, ο χώρος όπου εξελίσσονται είναι το πραγματικό Σύμπαν, και όχι το Matrix. Η αρχή και το τέλος του «πηγαδιού», αυτού του «λώρου», είναι στο Matrix. Το σώμα όμως του «πηγαδιού» είναι εκτός του Matrix, όπου εκεί μπορεί να τρέξει η πληροφορία με οποιαδήποτε ταχύτητα θέλει. Κι αυτό το γνωρίζουμε και το διδάσκουμε στους πρωτοετείς φοιτητές μας. Αυτή είναι και η λειτουργία των «Μαύρων Τρυπών» και του «Λώρου Αϊνστάιν-Ρόσεν», που εξελίσσεται πίσω τους, είναι ένα τέτοιο «κβαντικό πηγάδι». Η «Μαύρη Τρύπα» είναι η είσοδος και η «Λευκή Οπή» η είσοδος από το πραγματικό Σύμπαν, στο δικό μας Matrix. Βλέπεις η πραγματική επιστημονική γνώση είναι πολύ πιο παράξενη και «μεταφυσική» από πολλές μεταφυσικές γνώσεις.
Έχουν γίνει πειράματα κβαντικής τηλεμεταφοράς;
Ναι, έχουμε πάρει μόριο από ένα εργαστήριο και το έχουμε μεταφέρει στο άλλο. Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως. Αν πάρω ένα μόριο νερού το οποίο εξαφανίζω από ένα εργαστήριο και εμφανίζω στο άλλο, υπάρχει το πρόβλημα της ταυτότητας. Δηλαδή αυτό που εμφανίστηκε στο άλλο εργαστήριο είναι το ίδιο που εξαφανίστηκε από το άλλο; Δεν μπορούμε να το ταυτοποιήσουμε. Αυτό που εμφανίστηκε είναι το ίδιο ή είναι ένα άλλο που δημιουργήθηκε στη θέση αυτού που χάθηκε; Αυτό το φαινόμενο όμως δεν είναι τηλε-μεταφορά αλλά κβαντό-μεταφορά. Όταν μετακινείσαι στο χώρο μεταφέρεσαι εσύ ο ίδιος ή μήπως μεταφέρεται απλώς το σύνολο των ιδιοτήτων σου;
Η ζωή στο Σύμπαν είναι ένα σπάνιο και μοναδικό φαινόμενο ή είναι κάτι το συνηθισμένο;
Είναι κάτι το συνηθισμένο. Αυτό είναι δεδομένο. Θα ήταν εντελώς παράλογο να υπήρχε ζωή μόνο στη Γη. Όχι μόνο υπάρχει ζωή στο Σύμπαν αλλά υπάρχουν και οργανισμοί που έχουν δημιουργήσει τα δικά τους Matrix. Βέβαια εμείς έχουμε μια πολύ εγωιστική άποψη για τη ζωή και νομίζουμε ότι είναι μόνο αυτό που βλέπουμε γύρω μας. Μπορεί να υπάρχει ζωή χωρίς μάζα! Και στο θέμα της ζωής υπάρχουν πολύ εγωιστικά ανθρώπινα πρότυπα. Άλλωστε οι μορφές ζωής είναι απλώς προβολές μέσα στο Matrix μιας μορφής που υπάρχει συμπαντικά…
Πρέπει πρώτα να κατανοήσεις την ενότητα. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες που αφορούν τον εγωισμό και τους φόβους του ανθρώπου. Υπάρχει μια ενότητα στο Σύμπαν και όλα αυτά που βλέπω γύρω μου είναι Matrix. Η πραγματικότητα του οτιδήποτε βλέπω βρίσκεται έξω από τον χώρο των αισθήσεων μου. Εκεί πρέπει να αναζητήσω την ρίζα της ύπαρξης όλων των «σκιών» που αντιλαμβάνομαι μέσα στο Σύμπαν.
Γιατί είναι δύσκολο να αφομοιώσουμε τη νέα επιστημονική γνώση;
Οι γνώσεις έχουν εγκατασταθεί μ’ έναν δογματικό τρόπο μέσα σου που είναι πολύ δύσκολο να τον σπάσεις. Γι’ αυτό βλέπεις σε όλη αυτή την καινούργια επιστημονική πραγματικότητα αντιδρούν θετικότερα οι νεότεροι, που δεν έχουν παγιωμένες και δογματικές γνώσεις. Γι’ αυτό είπε κάποτε ο Μαξ Πλανκ: «Καμία νέα επιστημονική θεωρία δεν θριάμβευσε επειδή κατάφερε να πείσει τους αντιπάλους της, κάνοντάς τους να δουν το φως της αλήθειας, αλλά μόνο γιατί αυτοί που ήταν εναντίον της, κάποια στιγμή πέθαναν και μια νέα γενιά, περισσότερο εξοικειωμένη μαζί της, μεγάλωσε και πήρε τα ηνία». Η αλήθεια είναι ότι δεν μας αρέσει να ξεβολευόμαστε διανοητικά από τις παγιωμένες απόψεις μας, γιατί αυτό μας χαλάει ένα κοσμοείδωλο που υπάρχει γύρω μας.
Οι αναγνώστες όμως ενός εναλλακτικού περιοδικού αρέσκονται στο διανοητικό ξεβόλεμα, σχεδόν το αποζητούν…
Οι αναγνώστες του περιοδικού σας σκέφτονται μ’ έναν τρόπο –λανθασμένο ή όχι δεν μ’ ενδιαφέρει– που αναγκάζει «κουτάκια» του εγκεφάλου τους, που σε άλλους ανθρώπους είναι κλειστά, να ανοίγουν. Δεν μ’ ενδιαφέρει εμένα αν οι σκέψεις που κάνουν είναι σωστές ή όχι. Τα «κουτάκια» όμως του εγκεφάλου τους που σε άλλους είναι κλειστά σ’ αυτούς είναι ανοικτά! Αυτό ξέρεις πόσο μεγάλο προσόν είναι; Γιατί όταν έρχομαι εγώ για να τους πω αυτά που σου λέω τώρα είναι έτοιμοι να τα δεχτούν και να τα καταλάβουν, ενώ οι άλλοι δεν μπορούν να τα καταλάβουν. Είναι έτοιμοι διανοητικά να κατανοήσουν τη νέα επιστημονική επανάσταση. Έχουν κάνει ήδη την υπέρβασή τους κι έχουν ανοίξει, βιολογικά, κάποια «κουτάκια» του εγκεφάλου τους, έστω και με στρεβλό τρόπο. Δεν με νοιάζει πως τα άνοιξαν. Σημασία είναι πως είναι έτοιμοι σ’ αυτόν τον τεράστιο χώρο του εγκεφάλου τους που έχουν ανοίξει να «φορτώσουν» τις νέες επιστημονικές γνώσεις. Είναι ένας τρόπος για να ανοίξεις «κανάλια» στον εγκέφαλό σου και έχεις πλέον τη δυνατότητα να διαγράψεις κάποιες, πιθανότατα, στρεβλές απόψεις και να εγγράψεις κάτι το καινούργιο, που οι άλλοι αδυνατούν να κατανοήσουν. Μπορείς πλέον καλύτερα να αντιληφθείς το Matrix του κόσμου και να κατανοήσεις τα μυστήρια του σύμπαντος.   

antikleidi

feature, επιστήμη

Πόσοι εξωγήινοι πολιτισμοί υπάρχουν;

Στο πρώτο παγκόσμιο συνέδριο που αφορούσε στην έρευνα για εξωγήινες διάνοιες, στα 1961, ο Francis Drake (SETI Project) ισχυρίσθηκε ότι μόνον στο δικό μας Γαλαξία, υπάρχουν ίσως 10000 ανεπτυγμένοι πολιτισμοί με δυνατότητα να επικοινωνήσουν μαζί μας. Παρουσίασε, μάλιστα, την εξίσωση που τον οδήγησε σε αυτόν τον αριθμό, προσφέροντας έτσι ένα πρωτογενές εργαλείο ώστε να υπάρξει κάποια αξιολόγηση στις προοπτικές επιτυχίας κάθε σχεδίου επικοινωνίας:

N=R* fp ne fl fi fc L

όπου:
  • N = ο αριθμός των πολιτισμών με δυνατότητα επικοινωνίας
  • R* = ο συντελεστής διαμορφώσεως καταλλήλων άστρων (όπως ο Ήλιος)
  • fp = το ποσοστό των αστέρων που έχουν πλανητικό σύστημα
  • ne = το ποσοστό των πλανητών γήινου τύπου ανά πλανητικό σύστημα
  • fl = το ποσοστό των πλανητών γήινου τύπου όπου υπάρχει ουσιαστικώς ζωική ανάπτυξη
  • fi = το ποσοστό των έμβιων όντων όπου αναπτύσσεται η νοημοσύνη
  • fc = το ποσοστό των πλανητών όπου αναπτύσσεται τεχνολογία ηλεκτρομαγνητικής επικοινωνίας
  • L = το χρονικό εύρος (σε έτη) κατά το οποίο οι πολιτισμοί αυτί αποστέλλουν ανιχνεύσιμα σήματα στο διάστημα
Στην προσπάθεια αναζητήσεως πλανητών γήινου τύπου φιλοδοξούν να αποκριθούν τρία προγράμματα: το Project Kepler που θα ανιχνεύσει με φωτομετρικές μεθόδους τις μεταβάσεις των πλανητών γήινου μεγέθους εμπρός από τα άστρα τους, το Project Darwin που θα αναζητήσει πλανήτες γήινου τύπου σε κοντινά άστρα και στη συνέχεια θα ανιχνεύσει φασματοσκοπικά ζωικά σημεία (π.χ. όζον στην ατμόσφαιρα) και το ExNPS (Exploration of Neighboring Planetary Systems) της NASA.


Στο επιστημονικό πρόγραμμα της SETI, ο Frank Drake προσπάθησε να βρει ένα τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να εκτιμηθεί πόσοι εξωγήινοι πολιτισμοί υπάρχουν. Βέβαια πώς να υπολογιστεί κάτι με τόσες άγνωστες παραμέτρους;
Τελικά, ύστερα από πολλές συζητήσεις με τους συνεργάτες του, έσπασε το ερώτημα σε εφτά “βήματα”. Πολλοί από τους αριθμούς που χρησιμοποιούνται σ’ αυτά τα βήματα έχουν αμφισβητηθεί έντονα.
Βήμα 1: Πόσα άστρα υπάρχουν στο Γαλαξία μας;
Εύκολο. Οι αστρονόμοι εκτιμούν πως υπάρχουν περίπου 400
Βήμα 2: Πόσα απ’ αυτά τα άστρα έχουν πλανήτες;
Πιο δύσκολο. Υπάρχουν όμως πολλές ενδείξεις ότι οι πλανήτες έχουν ομοιότητες. Έτσι, ας πούμε ότι ένα στα δέκα αστέρια έχει πλανήτες. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν περίπου 40 δισεκατομμύρια αστέρια με πλανήτες.
Βήμα 3: Πόσοι απ’ αυτούς τους πλανήτες έχουν συνθήκες κατάλληλες για ζωή;
Αρχικά, πρέπει να έχουμε κάποια γνώμη για το πόσοι πλανήτες υπάρχουν για κάθε άστρο. Το μόνο που ξέρουμε με σιγουριά είναι ότι γύρω από το δικό μας αστέρι υπάρχουν τουλάχιστον οκτώ πλανήτες. Οι δεκάδες δορυφόροι γύρω από τον Δία, τον Κρόνο και τον Ουρανό, που ο καθένας τους φαίνεται να αποτελεί μια μικρογραφία του ηλιακού μας συστήματος, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι οι πολλαπλοί πλανήτες μπορεί να είναι μια κοινή περίπτωση.
Η θεωρία για το σχηματισμό των πλανητών μας επιτρέπει επίσης να πιστεύουμε ότι, αφού γύρω από ένα αστέρι μπορούν να σχηματιστούν πλανήτες, τότε θα υπάρχει διάσπαρτο υλικό, αρκετό για πολλούς πλανήτες – όχι μόνο γα έναν μεγάλο. Ας κάνουμε λοιπόν την εκτίμηση ότι όποτε, γύρω από ένα άστρο, σχηματίζονται πλανήτες, δημιουργούνται περίπου δέκα ανά αστέρι. Αυτό μας κάνει κάπου 400 δισεκατομμύρια πλανήτες.
Πόσοι απ’ αυτούς όμως είναι πρόσφοροι για ζωή; Αν σκεφτούμε συντηρητικά και εννοήσουμε τη ζωή μόνο όπως την ξέρουμε, τότε μιλάμε για έναν πλανήτη ούτε πολύ θερμό ούτε πολύ ψυχρό, με μέτρια ατμόσφαιρα και άφθονο νερό. Στο ηλιακό μας σύστημα, ξέρουμε με σιγουριά μόνο έναν τέτοιο πλανήτη, παρόλο που και ο Άρης και η Αφροδίτη είναι κι αυτοί σχεδόν εντελώς πρόσφοροι για ζωή, κι ενώ έχουν κάπως διαφορετική ιστορία, κάποιος από τους δύο μπορεί να είναι προικισμένος με ωκεανούς και ζωή.
Κι άλλες πιθανότητες ζωής μπορεί να υπάρχουν στους ποικίλους πλανήτες και δορυφόρους που αναφέραμε. Ας είμαστε όμως συγκρατημένοι κι ας υποθέσουμε ότι μόνο ένας πλανήτης σε κάθε αστρικό σύστημα είναι “βιώσιμος”. Αυτό σημαίνει περίπου 40 δισεκατομμύρια πλανήτες που παρουσιάζουν ομοιότητες με τη Γη.
Βήμα 4: Σε πόσους από τους “καλούς” πλανήτες τελικά υπάρχει ζωή;
Αυτό είναι δύσκολο. Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι, αν ένας υγρός πλανήτης μείνει με μέτρια θερμοκρασία για μερικά δισεκατομμύρια χρόνια, τότε σ’ αυτόν θα αναπτυχθεί αυτόματα ζωή. Άλλοι, πιο διστακτικοί, πιστεύουν ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεπηδήσει η ζωή. Ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι ένας στους δέκα τέτοιους πλανήτες θα αναπτύξει ζωή. Αν αληθεύει κάτι τέτοιο, τότε ο Γαλαξίας μας είναι γεμάτος ζωή!
Βήμα 5: Σε πόσους απ’ αυτούς αναπτύσσεται νοήμων ζωή;
Αυτό βέβαια είναι ακόμα πιο υποθετικό. Το πιθανότερο είναι ότι, από τη στιγμή που θα ξεπηδήσει ζωή, θα δώσει όντα πιο σύνθετα και σε τόσο μεγάλη ποικιλία, ώστε αργά ή γρήγορα, κάποιο απ’ αυτά θα αναπτύξει νοημοσύνη. Αν δεν είχαμε εμφανιστεί εμείς οι άνθρωποι, πολλά άλλα όντα θα είχαν αναπτύξει μυαλό και συλληπτικά όργανα αρκετά ισχυρά ώστε να χειραγωγήσουν το περιβάλλον: σκύλοι, γάτες, αρκούδες, οπόσουμ, ρακούν, βίδρες, ελέφαντες, δελφίνια, φάλαινες, χταπόδια, δεινόσαυροι.
Απ’ τη στιγμή που θα εμφανιστεί ακόμα και μια πρωτόγονη νοημοσύνη, αφού είναι εφοδιασμένη με χέρια ή δάχτυλα ή πλοκάμια για να χειραγωγεί το περιβάλλον, έχει κιόλας ένα φοβερό πλεονέκτημα απέναντι στους ανταγωνιστές της. Από κείνη την ημέρα, ο ανταγωνισμός με τα όμοια είδη θα οδηγήσει τα πιο έξυπνα να νικήσουν τα λιγότερα έξυπνα, και το τελικό αποτέλεσμα θα είναι η αληθινή νοημοσύνη. Μερικοί όμως πιστεύουν ότι νοημοσύνη αναπτύσσεται μόνο σε έναν στους εκατό πλανήτες που παρουσιάζουν ζωή. Αυτό μας κάνει 40 εκατομμύρια πολιτισμούς. Πολλοί γείτονες!
Βήμα 6: Πόσοι απ’ αυτούς τους πολιτισμούς αναπτύσσουν τεχνολογία που να επιτρέπει διαστρική επικοινωνία; (Ίσως να υπάρχουν ολόκληροι πλανήτες γεμάτοι νοήμονες μανικιουρίστες, αν όμως δεν έχουν ραδιοφωνικές εγκαταστάσεις, δεν μπορούμε να τους εντοπίσουμε με ραδιοφωνική SETI !)
Ορισμένοι πολιτισμοί μπορεί να αναπτύσσονται σε κατευθύνσεις εντελώς διαφορετικές από τις δικές μας. Μπορεί να επικεντρώνουν την ανάπτυξή τους στις τέχνες, στη χειροτεχνία, τη φιλοσοφία, τη βιολογία. Ίσως ποτέ να μην μπορέσουν να κατασκευάσουν έναν απλό ραδιοπομπό. Αφού όμως η αστρονομία έχει αποδείξει ότι οι νόμοι της φυσικής είναι οι ίδιοι παντού στο σύμπαν κι αφού η περιέργεια είναι, όπως φαίνεται, μια φυσική συνέπεια της νοημοσύνης, δικαιολογημένα μπορούμε να υποθέσουμε ότι πολλά όντα, απ’ τη στιγμή που έχουν γίνει νοήμονα, θα ανακαλύψουν τους ίδιους φυσικούς νόμους που έχουμε κι εμείς και, τελικά, θα κατασκευάσουν συσκευές κατάλληλες για επικοινωνία σε διαστρικές αποστάσεις. Ακόμα κι αν ένας μόνο πολιτισμός στους δέκα καταφέρει κάτι τέτοιο, τότε θα υπάρχουν τέσσερα εκατομμύρια τεχνολογικοί πολιτισμοί.
Βήμα 7: Αλλά πόσο ζουν αυτοί οι πολιτισμοί;
Οι απαισιόδοξοι πιστεύουν ότι ο δικός μας πολιτισμός δε θα ζήσει για πολύ ακόμα. Αν έχουν δίκιο, τότε έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με άλλους πολιτισμούς μόνο για έναν αιώνα ή εκεί γύρω. Τι ειρωνεία! Ακριβώς αυτή την ιστορική στιγμή που έχουμε την τεχνολογική δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με άλλους κόσμους, να έχουμε επίσης τη δύναμη να τινάξουμε τον πολιτισμό μας στον αέρα! Αν όμως έχουν δίκιο οι αισιόδοξοι, τότε θα υπάρχουμε για πάντα. Μπορεί βέβαια και να βαρεθούμε την τεχνολογία και να κόψουμε την επικοινωνία μένοντας ξανά απομονωμένοι.
Μερικοί πολιτισμοί μπορεί να γίνουν πολύ εσωστρεφείς. Φανταστείτε πως βρίσκεται ένας τρόπος να διεγείρονται τα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου με ψυχότροπες ουσίες ή ηλεκτρισμό και ότι κάποιος βοηθητικός εξοπλισμός επιτρέπει στα όντα αυτά να μένουν σε διαρκή έκσταση, ενώ ρομπότ έχουν αναλάβει τη συντήρησή τους. Τότε θα υπήρχαν ολόκληροι πλανήτες γεμάτοι ευτυχισμένα όντα εθισμένα στην ηδονή, χωρίς δυνατότητα και ανάγκη επικοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά, η ποικιλία που παρουσιάζει το είδος μας μας επιτρέπει να σκεφτούμε ότι δε θα διάλεγαν όλοι αυτή τη χωρίς νόημα ύπαρξη, κι αν έστω και λίγοι αρνούνταν να φυτοζωούν, μ’ αυτό το επίπεδο της τεχνολογίας, εύκολα θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν με κάποιον γεφυρώνοντας το διαστρικό χάσμα.
Μπορεί να υπάρχουν πολιτισμοί που πεθαίνουν – ή παύουν να είναι τεχνολογικοί- αλλά οι μηχανές τους συνεχίζουν να ζουν. Όπως φαίνεται, πρόοδοι στην τεχνητή νοημοσύνη γίνονται καθημερινά, κάνοντας τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μας όλο και πιο έξυπνους. Έχει ανατείλει κιόλας η εποχή της αυτοεπισκευαζόμενης μηχανής, διαστημόπλοια όπως ο Voyager θέτουν σε λειτουργία αναπληρωματικές συσκευές, όταν παρουσιαστεί βλάβη στο κεντρικό τους κύκλωμα. Τελικά, οι αυτοεπισκευαζόμενες μηχανές μπορεί να γίνουν κάτι κοινό όπως τα ρομπότ που επισκευάζουν όποια δεν μπορούν να αυτοεπισκευαστούν.
Μια μέρα, αν εμείς αυτοκαταστραφούμε, μπορεί οι μηχανές μας να συνεχίσουν να ζουν ως οι μηχανικοί απόγονοί μας. Τότε μπορεί να υπάρχουν ολόκληροι κόσμοι από ρομπότ που υπομονετικά θα στέλνουν σήματα, η τελευταία ενσάρκωση ενός πολιτισμού χαμένου από ένα δισεκατομμύρια. Οι πολιτισμοί μπορεί να γίνουν αθάνατοι μέσα από τις μηχανές τους.
Ας προσέξουμε ορισμένους πιθανούς αριθμούς. Η ηλικία της Γης είναι 5 δισεκατομμύρια χρόνια και του σύμπαντος 13,7 δισεκατομμύρια. Έτσι, η μέση ηλικία ενός πλανήτη κυμαίνεται γύρω στα 10 δισεκατομμύρια χρόνια. Υποθέτουμε ότι ένας πολιτισμός έχει επικοινωνία επί χρονικό διάστημα ίσο με το ένα χιλιοστό της ηλικίας του πλανήτη του, δηλαδή 10 εκατομμύρια χρόνια. Αυτό θα σήμαινε ότι το ένα χιλιοστό των 4 εκατομμυρίων τεχνολογικά αναπτυγμένων πολιτισμών που εμφανίστηκαν – δηλαδή 4.000 κόσμοι- μας περιμένουν αυτή τη στιγμή να τους εντοπίσουμε.
Ο Drake τοποθέτησε όλες αυτές τις έννοιες σε μια εξίσωση του Ν, του αριθμού των τεχνολογικά αναπτυγμένων πολιτισμών του Γαλαξία:

N=R*fp*ne*fl*fi*fc*L
όπου R* είναι ο αριθμός των άστρων του Γαλαξία μας, fp είναι το κλάσμα των άστρων που έχουν πλανήτες, ne είναι ο αριθμός των πλανητών που διαθέτουν το κατάλληλο περιβάλλον για ζωή, fl είναι το κλάσμα των πλανητών όπου αναπτύσσεται νοήμων ζωή, fc το κλάσμα των πλανητών που μπορούν να επικοινωνούν, και L είναι το κλάσμα της ζωής ενός πλανήτη κατά το οποίο κυριαρχείται από πολιτισμό που μπορεί να επικοινωνεί.
Έτσι ο Drake, σε μια πολύ περιεκτική εξίσωση, τα συμπεριέλαβε όλα: από την εξέλιξή μας ως την πιθανή εξαφάνισή μας. Βέβαια, οι απαισιόδοξοι τοποθετούν μικρότερους αριθμούς σε καθένα απ’ αυτά τα βήματα και παίρνουν πολύ μικρότερους αριθμούς πολιτισμών, μικρότερους κι από τη μονάδα. Αν έχουν δίκιο, τότε μπορεί να είμαστε μόνοι στο Γαλαξία μας, αλλά υπάρχουν δισεκατομμύρια άλλοι γαλαξίες μέσα στο σύμπαν.
Πολλές ανακαλύψεις της τελευταίας δεκαετίας δικαίωσαν τους αισιόδοξους: η ανακάλυψη δακτυλίων γύρω από αστέρια, η αυξανόμενη πολυπλοκότητα των μορίων που εντοπίστηκαν σε μεσοαστρικά νέφη, η παρουσία θερμών σημείων στις παγωμένες παρυφές του ηλιακού μας συστήματος, καθώς και η ανακάλυψη εξωτικών μορφών ζωής, ριζικά διαφορετικών από κάθε άλλη γήινη ζωή, κοντά σε θερμά ηφαιστειακά ανοίγματα στο βάθος των ωκεανών μας. Αν έχουν δίκιο οι αισιόδοξοι, τότε υπάρχουν χιλιάδες ή ακόμα και εκατομμύρια πολιτισμοί με δυνατότητα επικοινωνίας, κι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να φερθούμε αρκετά έξυπνα ώστε να τους εντοπίσουμε.
Η εξίσωση Drake δείχνει καθαρά μια από τις πιο σημαντικές συνέπειες της SETI: Μας αναγκάζει να σκεφτούμε το παρελθόν και το μέλλον μας μέσα από μια κοσμική προοπτική.

 via